Het gelijk van Heisenberg, Frans Pollux

“Veel plezier met dit natte verhaal, en vooral niet apathisch worden!” schreef Frans Pollux, toen ik hem vroeg mijn exemplaar van zijn boek voor me te signeren. Ik was enkele zondagen geleden in het mooie Centre Céramique in Maastricht gaan luisteren naar enkele boekvoorstellingen en interviews met auteurs, ter gelegenheid van Cyriel Van Tilborgh’s Lezen op Zondag.

Kletsnat is de debuut van Pollux. Je wordt als het ware in het verhaal ondergedompeld door een eerste tekstfragment over een gigantische overstroming en een jongeman die tussen de kadavers ronddobbert op een schamel vlot. In het daaropvolgend Ten Geleide, begrijp je dat het verhaal gefragmenteerd is en samengesteld werd door verschuifbare fragmenten die je mag lezen in de volgorde dat je zelf wil. De hoofdstukken zijn genummerd J, M, I, J, I, … en de verschillende verhaallijnen ontspinnen zich gaandeweg en ik moet toegeven dat ik af en toe door de spanning niet kon weerstaan enkele hoofdstukken binnen dezelfde verhaallijn vooruit te lezen.

Hoe je verhaal ook draait of keert, de uitkomst blijft onafwendbaar cynisch en uitzichtloos.

De roman van Pollux speelt zich af in een nabije toekomst, waar een nieuwe wereldmacht is ontstaan, na de val van de dollar en het einde van het Westerse (lees Amerikaanse) kapitalisme. Manhattan wordt voortaan bevolkt door een bende

“schreeuwende buitenlandse kooplui; een islamitische bazaar in het hol van de slapende leeuw.”

Een aantal Europese ex-landen hebben zich verenigd in the Engagement, een semi-totalitair geleide vrije markt, waar enkel het vrije marktmechanisme van vraag en aanbod ogenschijnlijk regeert. Interessant is de passage over het nieuwe managementboek “See the Homeless, See the Market”, een ware bestseller en een leuke knipoog naar de opgefokte hordes die zich kunnen mobiliseren voor een Seth Godin of een Joseph Jaffe of andere managementgoeroes…

“Met hun bestaan bevestigden de daklozen het succes van het vrijemarktmechanisme… het bewijs van ònze vrijheid…  want datzelfde marktmechanisme, dat de dakloze geruïneerd had, bood hem dagelijks alle kansen om multimiljonair te worden. De wereld lag aan zijn stinkende voeten, …”

Pollux schrijft dit boek duidelijk uit een gevoel van machteloosheid, of wil hij ons waarschuwen om niet de verkeerde keuzes te maken en apatisch te worden?

Interessant was de volgende spreker, Herman Van Veen, die over zijn autobiografie “Voor ik het vergeet” zijn interviewer onderbrak en zich tot Pollux richtte met de vraag: “Waarom schrijf je nu zo’n boek?” Pollux en Van Veen kwamen samen tot de conclusie dat apathie of het gebrek aan empathie leidt tot gruwel, elke dag opnieuw met verbijstering vaststellend dat hele hordes mensen zich kunnen bezig houden met de grootste pietluttigheden, terwijl de ècht belangrijke dingen, of de dingen die er ècht toe doen door velen op grootste onverschilligheid onthaald worden. Van Veen had het voor mij niet beter kunnen resumeren.

Het gelijk van Heisenberg door Frans Pollux kon mij dus erg bekoren. Een vlot leesbaar en spannend debuut, een mooie stilistische kunstgreep door de puzzelstructuur en een Orwelliaans verhaal over een grote overstroming. Iets waar Nederlanders als de dood voor zijn. En terecht.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Boeken, Books, Maastricht en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Het gelijk van Heisenberg, Frans Pollux

  1. Jan Kamphuis zegt:

    Ik vond het een prachtig boek. Alleen blijf ik me afvragen: Wie is de schrijver (“de man die me de blaadjes gaf”) van de laatste twee bladzijden? Of is ‘ie dat zelf, vermomd als?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s