Ondertussen moet het zo’n acht jaar geleden zijn dat we het Bonnefantenmuseum bezochten. Niet dat ik zo zelden in Maastricht kom. Maastricht is slechts een boogscheut van Eigenbilzen waar m’n ouders wonen. Toch komen we er te weinig. En zeker in dit mooie landmarkbuilding van de Italiaanse architect Aldo Rossi.
Momenteel loopt er een interessante tentoonstelling van André Cadere, Roemeen (1934 Warschau – 1978 Parijs). Woonde en werkte in Parijs vanaf 1967 en was in de 70er jaren één van de belangrijkste Franse kunstenaars.
Cadere kreeg in de jaren ‘70 bekendheid met zijn ‘Barres de bois rond’, die behalve minimalistische kunstwerken ook instrumenten van artistieke interventie waren. Deze ronde houten staven van diverse afmetingen werden door de kunstenaar met de hand vervaardigd. Ze bestaan uit geschilderde, cilindrische segmenten die volgens een wiskundig principe gerangschikt zijn waarbij één fout de gehele systematische volgorde verstoort…
Een knipoog van de kunstenaar inderdaad. Het wordt als bezoeker een spelletje om te zien waar de fout nu precies zit. Het werk is heel minimalistisch gepresenteerd in de mooie grote zalen van het museum. Cadere was ook bekend om zijn mobiele aanpak van zijn kunstwerken. Hij had de gewoonte ‘promenades‘ te doen en met een staaf in de hand of op de schouder door Parijs te lopen. Of om zijn kunstwerk in één of ander museum of tentoonstelling binnen te smokkelen.
Zo ‘bezette’ hij er openbare ruimtes mee om aan te tonen dat hij volledig onafhankelijk was van institutionele kaders om zijn kunst te presenteren… Door de staaf te integreren of, beter gezegd, te infiltreren in de institutionele context werd de aandacht gericht op vragen over uitsluiting en op de definitie macht van de culturele wereld.
André Cadere, zeker de moeite om vòòr 14 september 2008 nog eens naar Maastricht af te zakken.
Recente reacties