Ibrahim Pasha, Sultanahmet, Istanbul

We krijgen een vriendelijk mailtje binnen…

Thank you for staying with us at the Hotel Ibrahim Pasha. We sincerely hope you enjoyed your stay with us and the time you spent in Turkey. We look forward to seeing you in our next visit to Istanbul.

Ik geloof niet dat ik al ooit een persoonlijke (en niet geautomatiseerde) bedankmail gekregen heb van een hotel, nadat ik er uitcheckte en wegging. Een kleine attentie die werkt. Want inderdaad we hadden het er erg naar onze zin.

Ibrahim Pasha is een stijlvol ’boutique hotel’, zoals ze zichzelf noemen. De kamers zijn elegant ingericht, een mooie blend tussen modern en antieke stukken. Parketvloeren, mooi marmer in de badkamers, zachte kleuren aan de muren, witte lakens, een marmeren hoteltrap en tegeltjes met een prachtig patroon in de hal rond de trap (zie foto). Het ontbijt wordt verzorgd in de ruimte beneden, achter opgehangen oude Turkse Kilims, die door hun strepenpatroon zowaar modern uitzien. Ruime keuze van ontbijt. Een gezellige zithoek, een kleine bibliotheek. En bovenop het dak een klein terras met uitzicht op de Bosporus en de Blauwe Moskee. Echt een knus en charmant hotel met smaak.

En wat ons het meest trof was de uiterst vriendelijke jongen aan de receptie, die ons met de grootste toewijding tips bezorgde, ons goeie restaurants selecteerde, wegwijs hielp met een goeie kaart, een goeie kilimwinkel aanbeval (en pingeltips) en ons nu blijkbaar na zoveel weken een vriendelijk bedankmailtje stuurt. Zo hebben wij ons ‘Goei adreskes’ graag.

Hotel Ibrahim Pasha, in de Sultanahmet-wijk, op een boogscheut van de Blauwe Moskee, Terzihane Sokak No:5, Adliye Yani, Sultanahmet, 34122 Istanbul, Tel 90-212-518-0394

Balikçi Sabahattin, Sultanahmet, Istanbul

Na een week stappen in Cappadocië  (dat op honderden kilometers van de zee ligt, en waar kunstmatig gekweekte forel zowat de enige vis is die je daar kan eten), waren we voor onze eerste avond in Istanbul op zoek naar een goed visrestaurant. De jongens van ons hotel (Ibrahim Pasha) reserveerden voor ons een tafeltje bij Balikçi Sabahattin. ‘Sabahattin the Fisherman’ barst letterlijk uit z’n voegen. Jaren geleden erfde Sabahattin een piepklein restaurant in een straat parallel aan de huidige, maar ‘t was zo klein dat hij z’n tafels buiten op straat begon te zetten. Nu zit hij in een oud gerestaureerd Turks huis, met wat meer plaats binnen, maar op mooie zomeravonden worden de tafels nog altijd op ‘t pleintje en in het aanpalend straatje gezet.

Er is geen menu. Eens gezeten krijg je de lekkerste mezzes of hapjes voorgesteld en kies je o.a. uit geroosterde auberginesla, waterkers met yoghurt, kreeft met gravelaksachtige saus, kikkererwtenpuree met munt en olijfolie, spinaziesla, … Gevolgd door visgerechten, volgens het aanbod van de markt: gegrilde gamba’s, gegrilde inktvis met yoghurtsausje, zeebaars, roodbaars, kreeft, …

Alles is hier heerlijk en vers. Een eerlijke en lichte viskeuken zonder franjes, wat je in een havenstad mag verwachten. Het restaurant wordt door de locals drukbezocht, maar ook de Amerikaanse expats uit de regio lijken het ondertussen ontdekt te hebben. Balikçi Sabahattin, Seyit Hasan Kuyu Sokak 50,  Sultanahmetwijk, Istanbul, tel.nr. 0212 458 1824.

Old Greek House, MustafaPasa, Cappadocië

In 1923 werd door het vredesverdrag van Lausanne de vrede tussen Turkije en Griekenland geregeld. Door de conventie werden zowat 1,5 miljoen Grieks Orthodoxe Christenen (o.a. uit Anatolië, en andere streken in Turkije) gedwongen om naar Griekenland te verhuizen en 500.000 Balkan-Turken moesten naar Turkije trekken. Eén van de destijds typisch Griekse dorpen ‘Sinasos’ heet nu MustafaPasa, maar de typisch oude Griekse huizen en Byzantijnse kerk staan er nog steeds.

Mustafa Yedek (onze gids van Les Maisons du Cappadoce), bracht ons naar Old Greek House, een hotel/restaurant dat momenteel door de broers Öztürk gerund wordt. Old Greek House heeft met z’n 250 jaar z’n naam niet gestolen. Boven bezochten we nog enkele authentieke kamers met geschilderde fresco’s uit de 19de eeuw, mooie dressoirmeubels en oude ramen… In het restaurant, beneden in een halfopen patio ontdekten we een echte oase van rust en groen. Mustafa had voor ons een grote tafel onder de druivelaar geregeld en de vrouw des huizes, die achter de kookpotten staat, was vooraf van ons bezoek op de hoogte gebracht.

Er kwamen eenvoudige maar uiterst lekkere meze’s op tafel: een humusachtige puree van oranje linzen met munt, sla van komkommer en tomaat, dolma’s (rijsthapje in bladeren van druivenranken), bruine bonen in tomatensaus, borek (bladerdeegflapje met kaas) èn een overheerlijke gerookte auberginemousse bedekt met yoghurt en daarop lamsgehakt met tomaat, look en platte peterselie – ook wel ‘Sultans Favourite’ genoemd – Als hoofdgerecht versgemaakte kebabballetjes met rijst en frietjes en als afsluiter baklava met Turkse koffie of thee.

Toen we bijna klaar waren, kwam er een grote groep Griekse toeristen binnen. Volgens onze gids hebben veel Grieken nog altijd heimwee naar het Anatoolse verleden. Naar eigen zeggen voelt hij zich meer verwant met hen dan met de Turken uit Ankara…

Als je ooit in Cappadocië komt, stap dan af in het charmante dorpje Mustafapasa en reserveer een lunch beneden in de patio van Old Greek House, info@oldgreekhouse.com, tel.nr. +90 384 353 53 06, Mustafapasa in de buurt van Ürgüp, Turkije.

Leon, Naturally Fast Food

Londen is (voor wat ik alvast gezien heb) de meest toonaangevend stad waar je trendy en nieuwe restaurantconcepten vindt en waar dat dan nog blijkt te marcheren ook. Ik was een tijdje geleden in Londen op fast food tournée en bezocht er Chopd (een moderne saladbar) en Itsu, (voorverpakte aziatische noedels, sushi e.d. onder het motto ‘health & happiness’). Verder liepen we binnen bij WholeFoods in ‘The Barkers Building’ Kensington (niet zo trendy maar onwaarschijnlijk lekker vers en smakelijk aanbod), niet zo ver van de ‘FoodHall’ van Marks&Spencer (al het lekkers, subliem met suggesties gepresenteerd en fantastisch ‘verse’ packaging, daar kan Delhaize nog wel een punt aan zuigen) en tenslotte nog het iets oudere Pret-à-Manger.

Maar mijn hart heb ik verloren bij Leon. Leon staat voor Natural Fast Food. Het is een oergezellig concept dat zo aan grootmoeders tijd doet denken, prachtig ingericht met houten tafels, ouwe sofa’s, industriële verlichting, authentieke stoelen, een gezellige bar met erboven een rek met hangende wijnglazen, kasten vol met tinnen conserven, zakken meel, ingrediënten allerhande, vers fruit, e.d.

Je kan er lekkere dingen eten aan zeer schappelijke fast food prijzen, zoals tajines, baps, chilis, meatballs, wraps, fresh home-made soups, salads, enzovoort.

Bovendien is de art-direction en het grafisme subliem retro, erg goed gemaakt. Ik liet me ook vertellen dat de stichters hun eigen kinder- en familiefoto’s gebruiken voor de decoratie. En dat de store-managers ‘mum’ or ‘dad’ genoemd worden door hun crew van ‘brothers’ and ’sisters’. Kijk naar hun HR link op de site ‘Join the Leon family‘. Authenticiteit en familiale gezelligheid, ook dat is trendy fast food ‘nowadays’.

Leon, ondermeer in Spitalfields, 3 Crispin Place, London. 

      

Chez l’Ami Jean, Baskisch restaurant in Parijs

Voortreffelijk gegeten ‘chez L’Ami Jean’, een Baskisch restaurant in Parijs 7ème. Op aanraden van een goeie Parijse collega trokken we er naar toe. Als je binnenkomt lijkt het eerder op een oud cafeetje, maar je wordt er erg joviaal ontvangen. Eens gezeten aan de piepkleine tafeltjes voelden we er ons direct op ons gemak met een heerlijk stuk brood en een kommetje platte kaas met kruiden. Op tafel kwam een overheerlijk soepje van ‘foie gras’, geserveerd op croutons, stukjes spek, kastanjes en bieslook. Aan de andere kant een ‘croustillant de légumes oubliés’ (schoon gezegd hé). Verder een kabeljauw op een stukje dik buikspek en op een schijfje ‘boudin noir’ met witte bonen, geserveerd met een heerlijke puree. En een ‘filet de bar’ met raap, afgewerkt met een ovengedroogd stukje spek en croustillant. We sloten af met een grote kom met rijstpap, die we met een grote houten lepel in ons bordjes lepelden. We konden daarna letterlijk geen pap meer zeggen.
Hoogstaande, ingenieuze, prachtig geserveerde en vooral eerlijke gerechten voor een menuprijs van (naar Parijse normen) ’slechts’ 32 euro per persoon. Goeie wijnkaart ook. Voortreffelijke en amicale service en gezellige ambiance. Een adresje om te koesteren en door te geven. Vandaar: Chez l’Ami Jean, 27 rue Malar, 75007 Paris. Tel: +33 1 47 05 86 89. Vergeet niet te reserveren.

kiphy, saponi naturali artigianali

Een adresje om te koesteren in je agenda is kiphy in Napels. Een supertof winkeltje voor zeep- (jawel!) liefhebbers. Giuseppina Malinconico giet haar natuurlijke zepen op een artisanale manier in haar kleine atelier, gelegen aan de Vico San Domenico Maggiore, 3 te 80134 Napoli (in het oude centrum van Napels).

I saponi kiphy sono realizzati artigianalmente esclusivamente con materie prime di colture biologiche. Sono lavorati seguendo il metodo “a freddo”, questo permette di conservare inalterate le propieta’ degli oli vegetali ed essenziali da essi contenuti. Sono completamente vegetali e biodegradabili al 100%. Gli oli di base di tutti i saponi sono: oliva, mandorla, cocco e palma. Sono ricchi di glicerina vegetale sviluppatta naturalmente. Non sono testati su animali. …

Het klinkt toch zoveel mooier in het Italiaans! De heerlijkste, ook fotogenieke smaken (zeg je dat over zeep?) zijn van haar hand: Aloe Vera, Bergamotto, Lavanda, Arancio, Mandarino, Cannella, Menta, Mirto, Lemongrass, Finocchio Dolce, …

La maison blanche aux volets bleus

Dat was de verrassing die mijn vrouw in petto had om mij te begeleiden naar tram 4. Een weekendje met goeie vrienden in een prachtige chambre d’hôtes in Bretagne, net boven de Morbihan. Gerund door een supergastvrij koppel Anouck en Joris, vroegere eigenaars en bezielers van het Antwerpse restaurant “De 14 smaken van de Midi”. Anouck en Joris koken naar hartelust en ontvangen je aan hun lange houten ‘table d’hôtes’ met zicht op de keuken. We volgden er een uniek kookatelier, dat ’s ochtends startte met het inkopen van ons gerief op de oude overdekte vismarkt van Vannes, voorts nog wat groenten inslaan op de markt van de biologische ‘agriculteurs’, en verder nog een ‘galette saucisse’ degusteren aan wat zou kunnen doorgaan voor de plaatselijke Bretoense hotdogkraam. Voorts slurpten we oesters in de oesterput van Yannick, redelijk basic qua setting, maar in een wip met charme aangekleed door geruiten tafeldoekjes met een kreeftensoepje van Anouck als opwarmertje. De oesters waren verrukkelijk vers. ’s Avonds om 18u ‘rendez-vous dans la cuisine’ voor het bereiden van de maaltijd. Het hakken van brandnetel, het ontgraten van de beste sardines uit blik (van ‘La Belle Iloise), het stoempen van bloemkoolpuree, het fileren van tarbot en het openen en gratineren van oesters zijn voor ons geen keukengeheimen meer… Het was een smakelijke ontdekking. Niet in het minst ingegeven door de energieke gastvrijheid van Anouck en Joris en het weerzien met enkele ‘close friends’. Men zegt vaak “De liefde van de man gaat door z’n maag”. In “La Maison Blanche” ging de liefde ook recht naar m’n hart. Met stip genoteerd dus in onze categorie “Goei adreske”.

Dr. Axel Munthe

Zij die gaan ter Capri varen, moeten zeker naar Anacapri, het romantische dorpje aan het andere eind van het eiland en de villa bezoeken van Axel Munthe. De villa San Michele, prachtig gelegen op de rotshelling, 327 meter hoog met zicht op de azuurblauwe baai van Anacapri. De villa en haar tuinen dateren van 1896 en de Zweedse Dr. Munthe woonde er van dan af onderbroken tot 1910. Het huis baadt in het groen. Een prachtig aangelegde gaanderij met zuilen en een magnifieke, magische tuin.

Dr. Munthe sukkelde in zijn verdere leven met zijn zicht. Hij werd zo goed als blind en kon het Italiaanse zonlicht niet meer verdragen. Zo’n mooie uitzicht hebben vanuit zijn tuin en er dan niet meer van kunnen genieten… Tragisch, en aangrijpend… Hij overleed in 1949 in Stockholm. Woonde er op het einde van z’n leven aan het hof als speciale gast van de Koning van Zweden.

Ik koop het boek “The Story of San Michele”, naar verluid jarenlang een internationale bestseller. In het Engels want in het Nederlands is hij niet meer te verkrijgen. Thuisgekomen vertel ik over ons prachtige bezoek aan m’n vader. Zijn verzameling oude boeken telt ondertussen ongetwijfeld enkele duizenden, en ziedaar de week daarna vertelt hij mij dat hij het boek in het Nederlands heeft, dubbel nogwel. Dus krijg er eentje mee. Ga het nu dringend lezen van de zomer.

Dus als je in Capri bent en je bent de Gucci, Prada en Armaniwinkels beu gezien, ga op zoek naar de Villa San Michele. Je komt er ècht tot rust. Voor ons een onvergetelijke namiddag.