In pieces, Fumiyo Ikeda en Tim Etchells

Hoe zeg je op 50 verschillende manieren “Yes”? Fumiyo Ikeda doet het in de dansperformance ‘in pieces’, geregisseerd door Tim Etchells.

Eigenlijk heb ik die voorstelling al 2 weken geleden gezien in de Kaaistudio’s. En ‘k heb er de voorbije dagen nog vaak aan moeten denken, maar geen tijd gehad om m’n impressies neer te pennen.

Fumiyo Ikeda danst al sinds 1983 bij Rosas en heeft als danseres aan de meeste voorstellingen van Rosas deelgenomen. Samen met woordkunstenaar Tim Etchells heeft ze nu een nieuwe solo voorstelling waar ze op zoek gaat naar herinneringen uit haar geheugen. Je ziet heel grappige, ontroerende, poëtische, verbluffende en soms zelfs explosieve fragmenten uit haar kindertijd, studententijd, Rosastijd, … Er gaat veel kracht uit van het repititieve van de voorstelling. Ze somt als het ware de lijstjes van herinneringen op. Een grote madam, die niet alleen prachtig kan dansen, maar tegelijkertijd ook als komische actrice haar vrouwtje kan staan.

In de Kaaistudios zijn de voorstellingen inmiddels afgelopen, maar ze is nog op toer in een reeks van europese steden en ook nog in België later dit jaar. Klik hier voor een naar mijn aanvoelen prachtig geschreven review.

Graz, Bart Moeyaert

Ik zag eerst de fiets en pas daarna het meisje. Ze lag op haar rug met haar armen naast haar hoofd, alsof ze zich onder het vallen had overgegeven, en haar benen lagen als in een tekenfilm, klaar om van haar weg te lopen. In haar nek zat een knik. Haar gezicht keek de kant op van Hürlimann, maar ze had haar ogen dicht. Ze was dood, daarvan was ik overtuigd.

Met deze passage start het verhaal van Herman Eichler wiens eentonige leven een wending neemt als hij uit zijn apotheek stapt voor een avondwandeling en merkt dat er net voor zijn deur een dodelijk ongeval is gebeurd…

Dit boek heb ik heel graag gelezen. Bart Moeyaert hanteert een eenvoudige maar beeldrijke taal. Ik was al gefascineerd toen ik enkele weken geleden Frank Vercruyssen van STAN de eerst alinea zag brengen in Stukken. Een aanrader. Zie ook de trailer van het boek.

De versie Claus, Josse De Pauw

Er klopt iets aan mijn deur

en ja hoor het is die jonge dichter,

- ik herken zijn tanden -

die ooit de glorie van mijn stafrijmen zong

en sindsdien – o familiarity! – geregeld

in de krant aan mijn enkels heeft geknabbeld.

Deze intro plaatst het opzet van deze schitterende monoloog van Josse De Pauw. Of is het een dialoog? Op de scene zit Stijn Keuleers stilletjes klein te zijn. De dwerg-journalist tegenover de zelfverklaarde godheid Claus. Josse De Pauw speelt op een overtuigende manier de schrijver die de journalist toespreekt en die ter plekke de waarheden over zijn leven bij elkaar liegt. De tekst intrigeert en is doorspekt met anekdotes uit echte interviews van Hugo Claus. Mark Schaevers legde de basis voor deze monoloog in zijn boek ‘Groepsportret‘. 

De solo van Josse De Pauw blinkt uit in zijn puurheid, zijn eenvoud en kracht. Eén van de sterkere voorstellingen dit jaar. Nog tot half mei in Vlaanderen en Nederland. Klik hier voor de speellijst.

Twee oude vrouwtjes, An De Donder, Sien Eggers, LOD.

Als ik doodga,

dan wil ik een klein zangkoor aan ‘t voeteneind van m’n bed

en ik wil als laatste gerecht chipolata-pudding.

En als het kan, wil ik ook een zoemende hommel achter de vitrages.

Dat zal wel moeilijk zijn… maar ik wil het wel…

Ge ziet maar hé.

Twee oude vrouwtjes is een ontroerend mooie voorstelling van muziektheater LOD. An De Donder en Sien Eggers schuifelen als twee hoogbejaarde dametjes door de voorstelling en brengen de tekst van Toon Tellegen. Achter de zangers van LOD schrijdt de tijd langzaam maar zeker vooruit, als metronomen met echo’s van vergane phrases in de duisternis. Twee oude vrouwtjes, nog tot 5 april in Het Paleis.

Stukken, tg STAN

stan nodigt een aantal schrijvers uit om voor hen te schrijven

schrijvers die niet noodzakelijk al toneel schreven

schrijvers die wel ooit iets schreven wat stan is bijgebleven

wat één van de spelers van stan ooit is bijgebleven

iets wat het leven van één van de spelers heeft veranderd

iets wat hij of zij heeft geschreven

een essay een speech een roman een kortverhaal een gedicht een column een artikel

er is maar één beperking

één voorwaarde

één overeenkomst

ze schrijven allemaal in het nederlands

tg STAN speelt 5 teksten. De eerste van Tom Lanoye: ‘alles eender (ganzenpas)’, een zedenkomedie voor zeven acteurs en evenveel gsm’s. Een verhaal over een groepje vrienden, workaholics, stedelingen die voor een weekendje verzeild geraken in een luxehotel op de buiten dat net failliet is gegaan, en waar het voltallige personeel is gaan lopen. De afspraak was dat ze hun gsm niet gingen gebruiken en daaraan kunnen ze maar moeilijk weerstaan. Een bijwijlen hilarisch stuk met gigantisch veel tekst maar wel een degelijk en leuk gebracht eerste stuk. 

Na de pauze volgde enkele teksten van Patricia De Martelaere, nog maar pas overleden, en waaraan deze voorstelling is opgedragen. Dan een prachtig eerste hoofdstuk van het nieuwe boek van Bart Moeyaert ‘Graz’, over een eenzame apotheker. Frank Vercruyssen zet de tekst heel geloofwaardig neer en zijn geprojecteerd profiel versterkt de trieste eenzaamheid die van het personnage uitgaat. 

Dan volgde ‘eskimo’ een monoloog van Saskia De Coster, tekst en performance die me minder aansprak.

Stukken eindigt tenslotte met de bijwijlen hilarische briefwisseling ‘liefde bij wijze van spreken’, tussen Peggy Poppers en Rik Message, een tekst geschreven door Annelies Verbeke en Yves Petry. Een aanvankelijk onschuldige briefwisseling groeit tot een amoureus verlangen naar elkaar, een ontmoeting in een restaurant met een tragische wending, de briefwisseling daarna die groeit naar afgrijzen… Twee mannelijke acteurs Nico Sturm en Robby Cleiren parafraseren samen de brieven van Rik Message en de drie vrouwen Tine Embrechts, Sara De Roo, en Natali Broods lezen de brieven van Peggy Poppers. Het afwisselende geparafraseer leidt tot veel spanning en humor. Frank Vercruyssen waakt angstvallig dat de acteurs de basistekst goed respecteren, hetgeen ook tot grappige ‘foutjes’ leidt… Stukken begon om 20u30 in de Kaai en eindigde omstreeks kwart voor twaalf.  Ik heb me geen moment verveeld. 

Stukken, door tg STAN, nog tot 16 mei zowat overal in Vlaanderen en Nederland, klik hier voor de speellijst.

Het laatste vuur, Alize Zandwijk, KVS & Ro Theater

Er zijn leukere manieren om je avond door te brengen, dan te gaan kijken naar ‘Het laatste vuur’, gebaseerd op een toneeltekst van de Duitse Dea Loher en geregisseerd door Alize Zandwijk.

Een treurige buitenwijk van een provinciestadje. Een minderjarige chauffeur vlucht er met grote snelheid in een gestolen auto. Een politieagente, die hem voor een terrorist houdt, zit hem op de hielen. Een bal rolt over straat, een kind rent erachteraan. Voor de ogen van een door oorlog getraumatiseerde vluchteling rijdt de agente het kind dood. Deze tragische gebeurtenis werkt als katalysator op het leven van acht zonderlinge wijkbewoners. Het dode kind is het enige dat hen bindt. Hun wereld brokkelt af, valt langzaam uit elkaar. De aanwezigheid van de vreemdeling roept vragen op: wat doet hij hier en waarom gaat alles mis sinds hij in de buurt is?

Het stuk beklijft aanvankelijk door dit schokkende voorval en door de ervaringen van de verschillende buurtbewoners die het tragische feit trachten een plaats te geven in hun leven. Gaandeweg echter worden de acteurs slaaf van hun eindeloze lange en troosteloze teksten, vlot het stuk niet meer, sloeg bij mij de vermoeidheid toe en kabbelt de voorstelling verder in een reeks van pijnlijke en noodlottige unhappy ends. Je blijft als kijker verweesd achter. En de rode wijn in het foyer daarna, smaakte ook nog naar stop. Ligt het aan de acteurs die volgens mij wel hard hun best deden of aan de saaie afstandelijkheid van Zandwijks regie? Spijtig.

Ik wil het niet afraden, maar wat het beste stuk van het jaar in Duitsland was, wordt dit bij ons volgens mij niet. Tot 14 maart nog in de KVS.

Armandus de Zoveelste, een modern sprookje

Koning Armandus de Zoveelste wil geen koning meer zijn. Zijn vrouw, koningin Mariola, ligt op sterven. Hij wil haar hand vasthouden en haar lippen nat maken met een washandje, hij wil geen linten meer doorknippen en glimlachen. Zijn zoon Prins Eduardus de Zoveelste wil geen koning worden in een land waar koningen niets te zeggen hebben. Hij wil nadenken en beslissen, hij wil niet jaknikken en uitvoeren. En de dochter Prinses Bellatrix de Zoveelste kan geen koning worden. Ze is namelijk een meisje. En ook nog wat te jong…

Tot zover het opzet van dit modern sprookje van Dimitri Leue. Met o.a. Warre Borgmans als Koning Armandus, Sien Eggers als Koningin Mariola (en andere rollen), An Miller, Koen Van Impe, …  in diverse rollen.

Een mooi verhaal, prachtige kostuums en een ingenieus maar simpel decormeubel met spiegels en deuren. Jef en Pia hebben er, evenals hun vader erg van genoten. Een aanrader voor jong en oud. Meer info over de voorstellingen van het Paleis. Zie ook mooi filmpje op Joetjoeb.

Wij haten Brussel, Mental Finland, Smeds Ensemble, KVS

De kop in Brussel Deze Week sprak boekdelen. Uitgangspunt: Europa 2069, de Europese Unie heerst over het hele continent, alleen in een uithoek brandt er nog een verzetshaard van ruige Finnen, die vanuit hun op biervaten geplaatste container strijd voeren tegen Europa.

Het georganiseerde Europa gesymboliseerd door de sierlijke synchrone bewegingen van balletdansers in lichtblauwe tutu’s, krijgt er letterlijk en figuurlijk van langs als de Finnen met hun hockystick staan te zwaaien en te brullen. De geluids- en smakeffecten worden zoals in de stripcartoons tegen de achterkant van de scene geprojecteerd. Om te gieren is de scene in slowmotion waar een Finse verzetsheld een laatste overlevende Europese danser te lijf gaat met een welgerichte scheet. 

Zolang de Europeanen in het verhaal waren, konden we nog enigzins volgen.

De ellenlange scène van de opdringerige zigeuner die niet langer welkom is in de tot sauna omgetoverde container en het laatste uur van totaal ontaarde Finnen met incestueuze familieverhalen waren er voor ons teveel aan. Kristian Smeds mocht dan al aangekondigd hebben dat de Finnen “totally mental” zouden gaan. Wellicht had hij beter een dik uur uit zijn 3 uur durende voorstelling gesmeten, dan hadden we er een fijne, weliswaar zwartgallige, mentale herinnering aan kunnen overhouden. Mental Finland, gelukkig nu al afgelopen. Een kleine impressie hier.

Kunstminnende Heeren, Olympique Dramatique

Zelden zo gelachen bij een voorstelling in de KVS vanavond. De ‘Kunstminnende Heeren’ van Olympique Dramatique brengen hilarische persiflages op kunstenaars en hun werken. Het was mij niet altijd erg duidelijk waar ze hun inspiratie haalden, maar de meeste situaties waren aanstekelijk grappig om zien. Referenties naar “The perfect Human” van Jorgen Leth uit 1967, Plank Piece van Charles Ray, Panamarenko, Benoît van Innes, Pablo Picasso, Fred Bervoets, e.a. De Kunstminnende Heeren spelen nog op 16 tot 20 december in de Boerla.

Pallaksch, Pallaksch door FST (2)

Het was een succes. De acteurs (Linda Aerts, Heidi Braeken, Wilfried Croux, Jeroen Dehollogne en Bart Haest) van FST (het huis-theatergezelschap van Villa Basta in Houthalen) hebben het ook in onze brusselse woonkamer uitstekend gedaan. Meerdere gasten werden overtuigd om het prachtige boek “Extreem luid en ongelooflijk dichtbij“ van Jonathan Safran Foer te gaan lezen. Nu u nog…