Persona, Africa Museum, Tervuren

Afgelopen weekend hebben we een bezoek gebracht aan het Africa Museum van Tervuren. Voor ons is dat, zeker bij mooi weer, altijd een uitgelezen locatie om met vrienden en bijhorende kids af te spreken. Ten eerste is het park rond het museum fantastisch. Kunnen de kinderen er naar hartelust rondlopen. Altijd leuk voor enkele ‘picture-opportunities’. Anderzijds is er altijd wel een leuke tentoonstelling om mee te pikken. Zo was er de net geopende tentoonstelling Persona, rituele maskers en hedendaagse kunst. Persona staat in het Latijn voor theatermasker en kreeg later de betekenis van personnage of rol die iemand speelt. Hiervan werd ook het Franse woord ‘personne’ afgeleid. M.a.w. je bent iemand met je masker, je kan een rol spelen in de gemeenschap dankzij het masker dat je opzet. De tentoonstelling toont 180 maskers, waarvan er een honderdtal afkomstig zijn uit de rijke archieven van het Museum. Ze zijn gerangschikt volgens hun functie of thema. Zo zijn er rituele initiatiemaskers, jachttrofeeën, maskers voor begrafenisrituelen, enz…

Ook enkele leuke hedendaagse kunstwerken vielen me op, zoals de Afrikaanse Magritte. Persona, nog tot 3 januari 2010 in het Museum voor Midden-Africa in Tervuren.

80ZAR.be

BOZAR viert zijn 80ste verjaardag. Leuke campagne van Choco. Zie 80ZAR.be

André Cadere, Bonnefantenmuseum, Maastricht

  

Ondertussen moet het zo’n acht jaar geleden zijn dat we het Bonnefantenmuseum bezochten. Niet dat ik zo zelden in Maastricht kom. Maastricht is slechts een boogscheut van Eigenbilzen waar m’n ouders wonen. Toch komen we er te weinig. En zeker in dit mooie landmarkbuilding van de Italiaanse architect Aldo Rossi.

Momenteel loopt er een interessante tentoonstelling van André Cadere, Roemeen (1934 Warschau – 1978 Parijs). Woonde en werkte in Parijs vanaf 1967 en was in de 70er jaren één van de belangrijkste Franse kunstenaars.

Cadere kreeg in de jaren ‘70 bekendheid met zijn ‘Barres de bois rond’, die behalve minimalistische kunstwerken ook instrumenten van artistieke interventie waren. Deze ronde houten staven van diverse afmetingen werden door de kunstenaar met de hand vervaardigd. Ze bestaan uit geschilderde, cilindrische segmenten die volgens een wiskundig principe gerangschikt zijn waarbij één fout de gehele systematische volgorde verstoort… 

Een knipoog van de kunstenaar inderdaad. Het wordt als bezoeker een spelletje om te zien waar de fout nu precies zit. Het werk is heel minimalistisch gepresenteerd in de mooie grote zalen van het museum. Cadere was ook bekend om zijn mobiele aanpak van zijn kunstwerken. Hij had de gewoonte ‘promenades‘ te doen en met een staaf in de hand of op de schouder door Parijs te lopen. Of om zijn kunstwerk in één of ander museum of tentoonstelling binnen te smokkelen. 

Zo ‘bezette’ hij er openbare ruimtes mee om aan te tonen dat hij volledig onafhankelijk was van institutionele kaders om zijn kunst te presenteren… Door de staaf te integreren of, beter gezegd, te infiltreren in de institutionele context werd de aandacht gericht op vragen over uitsluiting en op de definitie macht van de culturele wereld.

  

 

    

André Cadere, zeker de moeite om vòòr 14 september 2008 nog eens naar Maastricht af te zakken.

Pitt Rivers Museum, Oxford

         We waren dit weekend op bezoek bij goeie vrienden in Ascot, net buiten Londen. We kookten er lekker, o.a., maar daar gaat het hier niet over… Op maandag waren we op stap in Oxford en bezochten we, bijna toevallig, het Pitt Rivers Museum. En soms heb je zo van die momenten, dat je een voet binnen zet en dat je gewoon beseft: “Dit is uniek”. En uniek was het museum ‘indeed’. Augustus Pitt Rivers was een generaal die in  1884 zijn collectie aan de universiteit van Oxford schonk en alzo het museum stichtte, op voorwaarde dat er aan de unief een permanente lecture in antropologie zou gegeven worden… Je vindt er de meest uiteenlopende collectie van etnografische en archeologische objecten, waaronder mandenvlechtwerk, juwelen en ornamenten, spelkaarten, kledij en accessoires, kammen, wapens, munten, muziekinstrumenten, sleutels, “shrunken heads”, totems, … teveel om op te noemen. Kortom de meest uiteenlopende en soms zelfs bizarre voorwerpen uit Azië, Afrika, Amerika … Alles ligt mooi en overzichtelijk tentoongesteld volgens thema. Het museum beklijft door zijn unieke locatie in een gotisch gebouw. Het is een beetje donker en bestoft, zoals echte Britse musea moeten zijn. Unieke locatie overigens voor filmmakers. Zag ik Anthony Hopkins daar rondlopen, of was dat louter verbeelding? Een must voor Oxford-gangers.