Op weg naar ons vakantieverblijf in Italië bleven we dit jaar enkele dagen hangen in Treviso en Venetië en namen we kort de tijd om de biënnale te bezoeken. Er was daar veel te zien, mooie dingen en ook minder evident spul. We passeerden uiteraard in het Belgisch paviljoen en in vele andere in de Giardino. Eén van de leukere was het Deens paviljoen waar ‘A Family’ woonde, of gewoond zou hebben, want als je het als woonhuis ingerichte paviljoen bezocht, bleek er inderdaad één en ander tot een serieuze breuk geleid te hebben. ‘Home is the place you left…’
In het scandinavisch paviljoen ernaast blijkt (wellicht niet zonder enige verwijzing naar de familie ernaast) een zekere Mr. B te wonen, een schrijver, ‘a novelist that is living in a exquisitely crafted modernist house’. Maar er schijnt ook daar iets gebeurd te zijn, waardoor Mr. B. niet verder geraakt dan de eerste bladzijde van zijn autobiografie…
We bezochten ook het unieke ‘Infinitum’ in het Palazzo Fortuny dat door Axel Vervoordt werd gedecoreerd. Zagen mooi werk van Fausto Melotti, Anish Kapoor, Jef Verheyen, waxwerk en afgietsels van Belinde de Bruyckere, en nog zoveel meer…
Maar het werk dat mij het meest frappeerde, waren de cederhouten beelden van Aron Demetz in het Italiaans deel van Arsenale. Aron Demetz woont en werkt in de bossen van Val Gardena. Zijn beelden zijn grofgehakt en lijken op rechtopstaande mummies met de blik op oneindig. De kunstenaar gebruikt hars, dat hij wellicht in de bossen van Val Gardena is gaan verzamelen, en brengt die hars aan op de hoofden, de borsten of op andere lichaamsdelen van zijn beelden. Alsof een tweede huid de wonden moet bedekken, fysieke wonden of wonden van de ziel (?).
Dit werk intrigeerde me mateloos. Heb er minutenlang naar staan kijken. En eens terug achter m’n computer blijkt de kunstenaar relatief jong te zijn (geboren in 1972), en ook een mooie website te hebben, waar je dit en ander werk van hem kunt bekijken. De eerste gallerij-houder die deze kunstenaar naar België haalt, mag mij uitnodigen.
Zondag waren we op de vernissage van de fototentoonstelling “Dreams in Dreamland” van Michael Chia in de huisgalerij budA in Asse. De kunstfoto’s van Michael Chia zijn van een verstilde schoonheid. Zijn kleuren zijn opvallend levendig en brengen een originele kijk op de vaak druilerige, regenachtige en doordeweekse settings. Hij bevriest als het ware de actie van zijn personnages met zijn camera, doordat hij met een trage sluitertijd zijn object volgt. Je ziet de beweging van toevallige passanten met hun paraplu op het natte voetpad, van een rennende monnik in zijn boeddhistische outfit op blauwe flipflops, een dame met een plastic shoppingtas op straat… En af en toe is hij het die zijn camera beweegt, van en naar enkele gezichten in close-up, van lichtreclames bij nacht, van flikkerende verkoopsautomaten of van vlinders geplakt op een uitstalraam.
Recente reacties