Ibrahim Pasha, Sultanahmet, Istanbul

We krijgen een vriendelijk mailtje binnen…

Thank you for staying with us at the Hotel Ibrahim Pasha. We sincerely hope you enjoyed your stay with us and the time you spent in Turkey. We look forward to seeing you in our next visit to Istanbul.

Ik geloof niet dat ik al ooit een persoonlijke (en niet geautomatiseerde) bedankmail gekregen heb van een hotel, nadat ik er uitcheckte en wegging. Een kleine attentie die werkt. Want inderdaad we hadden het er erg naar onze zin.

Ibrahim Pasha is een stijlvol ’boutique hotel’, zoals ze zichzelf noemen. De kamers zijn elegant ingericht, een mooie blend tussen modern en antieke stukken. Parketvloeren, mooi marmer in de badkamers, zachte kleuren aan de muren, witte lakens, een marmeren hoteltrap en tegeltjes met een prachtig patroon in de hal rond de trap (zie foto). Het ontbijt wordt verzorgd in de ruimte beneden, achter opgehangen oude Turkse Kilims, die door hun strepenpatroon zowaar modern uitzien. Ruime keuze van ontbijt. Een gezellige zithoek, een kleine bibliotheek. En bovenop het dak een klein terras met uitzicht op de Bosporus en de Blauwe Moskee. Echt een knus en charmant hotel met smaak.

En wat ons het meest trof was de uiterst vriendelijke jongen aan de receptie, die ons met de grootste toewijding tips bezorgde, ons goeie restaurants selecteerde, wegwijs hielp met een goeie kaart, een goeie kilimwinkel aanbeval (en pingeltips) en ons nu blijkbaar na zoveel weken een vriendelijk bedankmailtje stuurt. Zo hebben wij ons ‘Goei adreskes’ graag.

Hotel Ibrahim Pasha, in de Sultanahmet-wijk, op een boogscheut van de Blauwe Moskee, Terzihane Sokak No:5, Adliye Yani, Sultanahmet, 34122 Istanbul, Tel 90-212-518-0394

l’Epicerie Au bon manger, Reims

Ik ga elk jaar wel ’s naar de Champagnestreek om een voorraad in te doen. Meestal spreek ik af met enkele vrienden, en om de zoveel jaar ook met de respectievelijke partners. We hebben er onze vaste adresjes, en laten ons door wijnschrijfsels allerhande inspireren tot het ontdekken van nieuwe adresjes. Vaak maken we er een weekendje van. Overnachten doen we het liefst in Le Clos Raymi, een charmant hotel in Reims, waar we enkele jaren geleden kennismaakten met een magnifieke millesimé van Jacques Selosse.

Maar ik wou hier eigenlijk niet over champagne schrijven, wel over restaurants in champagne. Want ik ben nog steeds op zoek naar een goed restaurant zonder te vervallen in de klassieke chiqué, het zogezegde restaurant ‘gastronomique’, met tafelkleren, meestal roze of beige, tot op de grond, en garçons nog stijver dan mijn tuinhark…

Ooit zijn we op aanraden van Bruno gaan eten in l’Assiette Champenoise in de buurt van Reims, waar we, overmoedig als we waren, de degustatiemenu hadden besteld. Ik herinner me nog een reeks van voorgerechten (o.a. de coquilles st-jacques maar dan in drie naast elkaar geplaatste borden op 3 wijzen), talloze tussengerechten, half-knockout geslagen bij de hoofdgerechten om te eindigen met zeker 4 borden desserts en tenslotte bij de koffie een tafel die overvol snoepgoed ‘friandises’, pralines, smoutebollen tot en met echte suikerspinnen werd geladen… ‘t Was precies de Sinkse Foor. De rekening verhield zich evenredig tot de wansmakelijke overdaad die ons aan tafel te beurt viel. Sedertien werd het mij absoluut verboden nog restaurantsuggesties in de Champagne te doen… Laat staan er hier naar door te linken.

Maar bij onze laatste champagnetrip, enkele weken geleden, vonden we in Reims een werkelijk uniek winkeltje, boordevol lekkere spullen. Aline en Eric zijn ingeweken Parijzenaars en runnen l’Epicerie Au bon manger sinds enkele jaren. Ze slaakten een zucht als ik ze aansprak over de ‘überklassieke’ restaurants in Reims en omstreken …

Ze verkopen de meest authentieke etenswaren. Je vindt hier nog wilde zalm, gemillésimeerde sardienen in blik, charcuterie allerhande, Spaans Baskische hammen, truffels, de befaamde kruiden van Roellinger, artisanale mosterd, boter, confituren, kazen van meester affineur Philippe Olivier, koffie, thee van het Parijse La Maison des Trois Thés, wijnen, Japanse wiskey, … Noem maar op, ze hebben elk ingredient wellicht in de meest authentieke, of artisanale kwaliteit in huis.

En wat heel bijzonder is, ze hebben ook enkele tafeltjes en presenteren je het krijtbord, waar de heel bijzondere ‘assiettes’ op beschreven staan. Ze assembleren de borden achter hun koeltoog, dus alles komt kraakvers, of pas afgesneden op je bord. Het épicerietje is heel gezellig en je zit letterlijk tussen de uitgestalde waren. En je kan heerlijke wijnen per glas bestellen. Buitengewoon en wat een verandering om hier dit degelijk lunch-alternatief te vinden. l’Epicerie Au bon manger, 7 rue Courmeaux (dichtbij Place du Forum), Reims. +33 3 26 03 45 29. Lees ook de blog van Aline.

Restaurant Trente, Leuven

Wat hebben we heerlijk gegeten afgelopen week. We hadden met enkele gelijkgestemde zielen afgesproken in het restaurant van Kwinten De Paepe. Ik was er zelf al een paar keer geweest, telkens voor een zakenlunch en één enkele keer met een grote groep collega’s, maar voor mijn jarig vrouwtje en onze tafelgenoten was Trente nog steeds een ontdekking.

Proef even mee: Een voorafje met gekookte mossel met limoen en een schuimpje met grijze garnalen. Als voorgerecht een prachtig gedresseerd bordje met maatjes, groene appel, selder, wasabi en een sausje op basis van groene thee. De minerale smaak van het glas Auxerrois uit de Pfalz Duitsland combineerde perfect met de zilte smaak van het maatje.

Daarna een Dorade Royale, een in vierkantjes gekerfde en opgekruld gebakken stukje sepia met een venkelslaatje, citroen en puntjes zwarte olijf. De overheersende venkelsmaak werd mooi geharmonieerd met een sterk bloemige Dao uit Portugal.

Als hoofdgerecht een mooi stukje lam met bovenop een canneloni van courgette gevuld met feta, puree van munt, puntjes tomaat en vleessausje met rozemarijn. De rode Italiaanse wijn die hierbij geschonken werd vond ik persoonlijk iets minder, wellicht ook omdat hij veel te warm op tafel kwam. Waarom worden rode wijnen op restaurant altijd te warm geschonken? In een overvol restaurant loopt de temperatuur al snel op tot 30 graden en dan prikt de alcohol steevast in de neus.

Voor de nagerechten kon je kiezen uit zout of zoet, en aangezien ze ons uitermate bekoorden, kozen we uiteraard voor beide prachtige tableautjes. Eerst een zalfje Oude Reypenaer kaas met daarnaast aardbeien met zwarte peper, rucola en puntjes balsamico, een echt unieke combinatie. En daarna witte perzik en couscous afgewerkt met lavendel en thym, weer een bord met een totaal andere smaakkleur.

Bij elk gerecht kwam een aangepaste wijn. Het restaurant oogt sober en modern met een luxueuze toets. Deze kok gaat het nog ver brengen, read my lips. Zeer ‘goei adreske’ dus gelegen in het typische restaurantstraatje in Leuven, de Muntstraat 36. Reserveer op +32 16 20 30 30. www.trente.be

Mangerie, Bebek, Istanbul

Een zondagmiddag vraagt altijd om een laid back brunchadresje (in Brussel ken ik er eigenlijk maar eentje, nl. ‘Gaudron‘ op het Brugmannplein in Elsene). We trokken naar Bebek, de iets meer trendy wijk van Istanbul aan de jachthaven op de Bosporus. Mangerie is gelegen op de derde verdieping van een lelijk gebouw, maar eens boven kom je in een gezellige resto, sfeervol ingericht met een witgeschilderde plankenvloer, ventilators tegen ‘t plafond, oude tafels en stoelen en enkele designklassiekers, een terras met zicht op de rivier, een open keuken, een oud barmeubel met een grote spiegel erboven… Tegen de andere muur drie planken vol met kookboeken en culinaire tijdschriften, waaronder de gekende evergreens van Donna Hay, Jaimie Oliver, en vele anderen.

We moesten een klein halfuurtje wachten op een vrije tafel, maar dat werd goedgemaakt door een lekker vers sapje.  De gerechten hebben hetzelfde ‘Long Island’ sfeertje die je vaak bij Donna Hay terugvindt, versgemaakte chicken sandwiches, homemade hamburgers, slaatjes, lekkere pies and cakes, en ook allerhande ontbijt en brunchgerief … Ik at er een heerlijke blue cheese steak ciabatta (dungesneden grilled beef, blue cheese, roasted tomato – de kaart zei roasted sweet bell pepper, maar bon – roquette, mustard sauce with garlic on a toasted ciabatta). Mijn vrouwtje een sla met perfect gebakken zalm en toostjes met koriander. En voor de kids een op maat gemaakte pasta met tomaat en prociutto (het eerste varkensvlees dat we zagen hier in Turkije).

Het was echt lekker en super relax. Een adresje om langzaam van te genieten en voor ‘non-sophisticated foodlovers’. Mangerie wordt gefrequenteerd door de ‘Bebekse Beau Monde’, het  ’Ixelles’-volk van Istanbul zeg maar… Cevdetpasa caddesi 69, 3de verdieping, Bebek, Istanbul. Tel. 90-212-263-5199.

Balikçi Sabahattin, Sultanahmet, Istanbul

Na een week stappen in Cappadocië  (dat op honderden kilometers van de zee ligt, en waar kunstmatig gekweekte forel zowat de enige vis is die je daar kan eten), waren we voor onze eerste avond in Istanbul op zoek naar een goed visrestaurant. De jongens van ons hotel (Ibrahim Pasha) reserveerden voor ons een tafeltje bij Balikçi Sabahattin. ‘Sabahattin the Fisherman’ barst letterlijk uit z’n voegen. Jaren geleden erfde Sabahattin een piepklein restaurant in een straat parallel aan de huidige, maar ‘t was zo klein dat hij z’n tafels buiten op straat begon te zetten. Nu zit hij in een oud gerestaureerd Turks huis, met wat meer plaats binnen, maar op mooie zomeravonden worden de tafels nog altijd op ‘t pleintje en in het aanpalend straatje gezet.

Er is geen menu. Eens gezeten krijg je de lekkerste mezzes of hapjes voorgesteld en kies je o.a. uit geroosterde auberginesla, waterkers met yoghurt, kreeft met gravelaksachtige saus, kikkererwtenpuree met munt en olijfolie, spinaziesla, … Gevolgd door visgerechten, volgens het aanbod van de markt: gegrilde gamba’s, gegrilde inktvis met yoghurtsausje, zeebaars, roodbaars, kreeft, …

Alles is hier heerlijk en vers. Een eerlijke en lichte viskeuken zonder franjes, wat je in een havenstad mag verwachten. Het restaurant wordt door de locals drukbezocht, maar ook de Amerikaanse expats uit de regio lijken het ondertussen ontdekt te hebben. Balikçi Sabahattin, Seyit Hasan Kuyu Sokak 50,  Sultanahmetwijk, Istanbul, tel.nr. 0212 458 1824.

Old Greek House, MustafaPasa, Cappadocië

In 1923 werd door het vredesverdrag van Lausanne de vrede tussen Turkije en Griekenland geregeld. Door de conventie werden zowat 1,5 miljoen Grieks Orthodoxe Christenen (o.a. uit Anatolië, en andere streken in Turkije) gedwongen om naar Griekenland te verhuizen en 500.000 Balkan-Turken moesten naar Turkije trekken. Eén van de destijds typisch Griekse dorpen ‘Sinasos’ heet nu MustafaPasa, maar de typisch oude Griekse huizen en Byzantijnse kerk staan er nog steeds.

Mustafa Yedek (onze gids van Les Maisons du Cappadoce), bracht ons naar Old Greek House, een hotel/restaurant dat momenteel door de broers Öztürk gerund wordt. Old Greek House heeft met z’n 250 jaar z’n naam niet gestolen. Boven bezochten we nog enkele authentieke kamers met geschilderde fresco’s uit de 19de eeuw, mooie dressoirmeubels en oude ramen… In het restaurant, beneden in een halfopen patio ontdekten we een echte oase van rust en groen. Mustafa had voor ons een grote tafel onder de druivelaar geregeld en de vrouw des huizes, die achter de kookpotten staat, was vooraf van ons bezoek op de hoogte gebracht.

Er kwamen eenvoudige maar uiterst lekkere meze’s op tafel: een humusachtige puree van oranje linzen met munt, sla van komkommer en tomaat, dolma’s (rijsthapje in bladeren van druivenranken), bruine bonen in tomatensaus, borek (bladerdeegflapje met kaas) èn een overheerlijke gerookte auberginemousse bedekt met yoghurt en daarop lamsgehakt met tomaat, look en platte peterselie – ook wel ‘Sultans Favourite’ genoemd – Als hoofdgerecht versgemaakte kebabballetjes met rijst en frietjes en als afsluiter baklava met Turkse koffie of thee.

Toen we bijna klaar waren, kwam er een grote groep Griekse toeristen binnen. Volgens onze gids hebben veel Grieken nog altijd heimwee naar het Anatoolse verleden. Naar eigen zeggen voelt hij zich meer verwant met hen dan met de Turken uit Ankara…

Als je ooit in Cappadocië komt, stap dan af in het charmante dorpje Mustafapasa en reserveer een lunch beneden in de patio van Old Greek House, info@oldgreekhouse.com, tel.nr. +90 384 353 53 06, Mustafapasa in de buurt van Ürgüp, Turkije.

Werner Van den Mooter, fietsenmaker

Ik lees net een artikel over de fietsenmaker Werner Van den Mooter in de Brussel Deze Week. Wil ik daar ook net 2 maanden geleden een touring/stadsfiets gekocht hebben, tot mijn grote tevredenheid.

Werner bestelde me een mooie zwarte T700 – frame van de Fahrradmanufaktur, gaf me een uitgebreide uitleg over elk fietsonderdeel, zoals de versnelling natuurlijk (Shimano Deodore LX), maar ook de voordelen van hydraulische remmen (Magura HS11), de banden (niet de dun, niet te dik, maar met genoeg grip, voor de Brusselse cobblestones – Marathon Supreme), de pedalen (mooi metaalkleurig assorti met ‘t zwarten frame), de naafdynamo, de specifiek handige koplamp, blijvend brandend acherlichtje, het zadel, de Tubus drager achterop, zilverkleurige spatbordjes, enzovoort, enzoverder.

Hij monteerde zelf de spaken en de wielen en voorts elk specifiek gekozen onderdeel. En eens het frame aangekomen en de wielen gemonteerd, moest ik even langslopen om de juiste stuurpen te kiezen en de zadelhoogte te bepalen.

Op en top professioneel, artisanaal en eerlijk handwerk. Werner draagt het fietsenmaken in z’n hart. Een top adres in Jette voor iedereen die op zoek is naar het betere maatwerk voor stads- touring-, koers- en andere bikes… Met stip genoteerd in mijn rubriek ‘Goei Adreske’. http://www.mooter.be/

De Kromme Watergang, Hoofdplaat, Breskens

De vrouwtjes hadden de mannen uitgenodigd voor een Valentijnsweekend. Officieel wisten we van niks… Na enig giswerk hadden we wel al uitgevlooid dat we ergens in de buurt van Knokke, wellicht Zeeuws-Vlaanderen zouden terechtkomen, misschien wel naar Oud Sluis, staat immers al lang op onze culinaire shortlist…

Onze vrouwen hadden echter een ander restaurant voor ons in petto. We werden ontvangen in een modern ingericht appartement aan de haven van Breskens, alwaar we na een aperitief en opfrisbeurt door de taxidienst werden opgehaald richting De Kromme Watergang van Edwin Vinke. Het restaurant ligt net buiten Breskens in de mooie Zeeuwse natuur, het interieur is erg stemmig, gezellig met een moderne touch.

Proef even mee.

Als vooraf een fris hapje met kokkel. Mooi schilderijtje van krokante langoustines met eendelever en rode biet. Kabeljauw met gerookte paling, in een soepje van prei en kamille. 

 

 

 

Dan een schitterende combinatie van kokkels en scheermessen met scharrelkip. Een perfect bereide jonge tarbot met kalfswang, bleekselder en linzen. En als hoofdgerecht een ietwat slordig ogend, maar toch erg lekker pyreneeënlam met bonen, tomaat en eucalyptus.

 

 

 

Achteraf nog dessert of een selectie van Zeeuwse en Franse kazen. En nog wat zoetigheid bij de koffie. Maar dan sloeg de vermoeidheid onverbiddelijk toe. We zaten immers zowat 4 uur aan tafel en de gerechten lieten zeker in het begin van de avond erg lang op zich wachten. Klaarblijkelijk zat het restaurant op deze Valentijnsavond overvol en kon de keuken amper volgen. Toch betrapten we de kok en zijn team niet op fouten. In tegendeel, de kwaliteit en de smaak van de gerechten gingen steeds in stijgende lijn.

Gelukkig stond de taxi al te wachten om ons terug te brengen naar het appartement van het restaurant en konden we ’s anderendaags ons weekend afsluiten met een uitgebreid en vers gebracht ontbijt.

Edwin Vinke is zijn Michelin ster en zijn 15/20 in de Gault Milau gids meer dan waard. Een zeer goeie tip als je in Knokke of omstreken verblijft (Breskens ligt slechts op een 20tal minuten rijden van Knokke), maar dan wel op een minder drukke avond, voor wat ons betreft. Restaurant de Kromme Watergang, Slijkplaat 6, 4513 KK Hoofdplaat, bij Breskens, Nederland. Tel 0031 (0)117 348 696.

La Paix, Anderlecht

 

Eén van m’n favoriete adresjes is La Paix tegenover de slachthuizen in Anderlecht. Het restaurant is al jaren gekend onder vleesliefhebbers als traditionele brasserie waar je een goed stuk vlees kon eten.

Sedert enkele jaren zwaait de Franse schoonzoon David Martin de plak in de keuken en staan de dochter en haar ouders in voor het onthaal en de service. De keuken verhuisde naar een open keuken op het gelijksvloers en het interieur onderging enkele sobere maar sfeervolle ingrepen. Smakelijke vleesgerechten met een moderne touch.

Mijn favoriet voorgerecht: “Croustillants de pieds de porcs désossés à la moutarde”. Steevast gevolgd door een goeie entrecôte. Enkele weken geleden ontving de chef verdiend een Michelinster. De bediening is snel, efficiënt, hartelijk èn nederlandstalig. Volgens goedgeplaatste bronnen heb je meer kans een tafel te versieren in het Nederlands dan in het franskiljons. ‘t Michelin-chichi- volk is bij deze gewaarschuwd.

La Paix, rue Ropsy Chaudron 49, 1070 Anderlecht, tel. +32 02 5230958.

Ronald Ceuppens, Atelier De Lande, Zemst

Het grafisch werk van Ronald Ceuppens volgen we al enkele jaren. Zijn assemblages en gravures onthullen een grote gevoeligheid. Telkens als we afzakken naar zijn nostalgisch ateliertje in Zemst, worden we geraakt door de onschuldige puurheid en de finesse van zijn composities. Je kan heel wat van zijn werken bekijken op z’n site.

Hiernaast zie je een afbeelding van ‘crying butterflies’ uit zijn meest recente reeks waar hij veel rond het thema van geboortekleedjes werkt.

Ronald Ceuppens, Atelier De Lande, Vennestraat, Zemst-Laar.