Mevrouw Verona daalt de heuvel af, Dimitri Verhulst

Een hartverwarmend boek over de stokoude Mevrouw Verona die op een gure winterdag de heuvel van Oucwègne afdaalt, bij de rivier gaat zitten wachten op haar dood, ondertussen terugblikt op haar leven en zich de gelukkige momenten herinnert van haar grote liefde, de veel te vroeg gestorven Meneer Pottenbakker…

Een mooie passage op blz. 34 vanwege de stervende Meneer Pottenbakker:

Ik zou willen dat je niet wacht als mijn moment daar is. Je mag me nog even onderstoppen, maar ook niets meer dan dat. En als je tijdens dat mij onderstoppen ook nog heel lief lacht zal ik jouw geveinsd geluk jou voor die keer toch wel vergeven.

Ga niet naast bed de wisselvallige intervallen van mijn al rotte adem tellen. Houd mijn hand niet vast die als een want zal worden neergelegd en waarin eens mijn hand gezeten en naar die van jou gegrepen had. Luister niet hoe het in mijn bast beestachtig bonkt en reutelt, hoe de kanker daar snel nog even aan mijn botten sleutelt en kijk niet in mijn ogen die gebroken in hun kassen zich aanpassen aan het aardedonker van wat geen nacht zal zijn.

Laat mij achter in die kamer. Alleen. Want wij twee mogen enkel van het leven zijn.

Wees zo goed deze banaliteit te negeren en ga, naar beneden, de tuin in. Hang er je jurken aan de wasdraad en ik zal kijken door het raam hoe zij mij salueren in de wind. Bak bijvoorbeeld ajuinen, en laat ze enorm bruinen in de boter, zodat ik ze ruiken kan tot boven en denken: ‘Mijn God, wat kookt zij goed!’

Maar als ik de macht nog in mijn benen heb, en daar hoop ik op, zal ik me vastklampen aan de trapleuning die ik eigenlijk nog eens vernissen moest, en zeggen: ‘Ik ben al boven, schat, tot straks.’

Een tandje kwijt in de Toscaanse zon…

Extreem luid & ongelooflijk dichtbij, Jonathan Safran Foer.

Ik heb dit boek onlangs leren kennen via een voorstelling door FST, en nu tijdens de vakantie bijna in één ruk uitgelezen. Dit is ongetwijfeld het meest intrigerende boek dat ik de voorbije jaren gelezen heb. Jonathan Safran Foer vertelt het verhaal van de 9 jarige Oscar die z’n vader verliest op 9/11 en in New York op zoek gaat naar het slot dat bij een mysterieuze sleutel past die hij gevonden heeft in een blauwe vaas in de kast van z’n overleden vader. Zo probeert hij dichter bij zijn pa te komen en betekenis te geven aan diens zinloze dood. Het boek ontroert en vertedert. Oscar is vindingrijk, zit vol fantasie en is 

uitvinder, sieradenontwerper, sieradenmaker, amateur-entomoloog, francofiel, veganist, origamist, pacifist, slagwerker, amateur-astronoom, computerdeskundige, amateur-archeoloog, verzamelaar van zeldzame munten, vlinders die een natuurlijke dood zijn gestorven, … en nog veel meer… (blz. 112).

Er is de grootmoeder die tegenover woont en de opa die 40 jaar geleden weggegaan is… het bloedige bombardement in Dresden… de moeder en haar vriend Ron, en enkele New Yorkers die Oscar helpen de sleutel te vinden. De verhaallijnen wisselen elkaar af en de typografie en de illustraties slepen je mee in dit ingenieuze verhaal. Bij het lezen van de laatste pagina smaakt het nog naar meer…

Zodra ik terug thuis ben, ga ik op zoek naar Foers debuutroman “Alles is verlicht”. En ik bestel de huiskamervoorstelling van FST bij ons in Brussel ergens eind oktober.

Prosecco, Piazza del Campo

Having a prosecco with a view tastes better.

Tagliatelle con tartufo, La Bottega, Volpaia

Er zijn zo van die adresjes die we koesteren en één ervan is het gezellige terras van restaurant La Bottega in Volpaia (Toscane). We waren er vorig jaar reeds en ook deze keer weer was het een middag om naar uit te kijken. We aten er precies hetzelfde als vorig jaar, we moesten er niet lang over nadenken, namelijk ‘Tagliatelle con tartufo’ en daarna een ‘Bistecca fiorentina alla griglia’. Verse ‘handmade’ tagliatella met witte en zwarte truffels en olijfolie.  En een goed stuk vlees met zout en peper gebakken op de gril. Hoe smakelijk een eenvoudig gerecht toch kan zijn. Zeker met een Chianti Classico Riserva van het nabije Badia a Coltibuono (90% Sangiovese en 10% Canaiolo).

Een beetje verder op het dorpsplein van Volpaia kan je bovendien ook de Chianti proeven van de Castello di Volpaia.

La Bottega di Volpaia, Piazza della Torre 2, Volpaia, Italië, +39(0)577738001, labottega@chiantinet.it

Bosco del Fracasso, Agriturismo, Reggio Emilia

Bosco del Fracasso, in de buurt van Modena en Reggio Emilia, is een authentieke bed & breakfast, een kleine familiale boerderij waar op een biologische manier en met passie gewerkt wordt. Een mooie natuurlijke wijngaard/boomgaard met o.a. Lambrusco wijnstokken op de oude manier geteeld, met de wijnstokken op 2 meter hoogte tussen fruitbomen allerhande (appelen, peren, pruimen, perzik, okkernoot, abrikozen, vijgen…) en wat kleinvee (altijd leuk voor de kinderen). Anna Brevini verwerkt haar oogst van biologisch fruit en bessen eigenhandig tot de lekkerste confituren. Ze verwerkt alles zelf in haar gezellige keuken en ontwerpt en print met grote zorgvuldigheid haar etiketten. Je wordt er sympathiek ontvangen en aan ‘t ontbijt proef je de diverse confituren en lekkere taarten die Anna maakt.

De grootste verrassing kwam echter toen Maurizio, haar echtgenoot, ons (niet zonder enige trots) meetroonde naar zijn zolder. Daar rijpt zijn eigenhandig gemaakte ‘aceto balsamico‘ op rijtjes van vaten. De traditionele balsamico azijn uit Reggio Emilia wordt verkregen door alcolholische gisting en bio-oxidatie van ingekookte en dus geconcentreerde druivenmost. Het verouderen en de rijping gebeurt op een set van houten vatjes van verschillende houtsoorten gedurende minstens 12 jaar. Elke houtsoort geeft de azijn een specifieke smaak, zoals kastanje, rijk aan tanine die zorgt voor de donkere kleur, kersenhout verzacht de smaak, moerbeihout zorgt voor concentratie en vanille aroma en het hout van de jeneverstruik zorgt voor meer harshoudende smaak. De vatjes variëren ook in grootte en worden in sets van 5 van groot naar klein geplaatst. Elk jaar kruipt Maurizio op zijn zolder om enkele liters afgewerkte balsamico uit het kleinste vatje te tappen, en een gelijke hoeveelheid aan te vullen van het vatje dat net groter is. Tenslotte wordt de ingekookte most van de Lambrusco oogst van dat jaar toegevoegd aan het grootste vat. Tijdens de zomer verwarmt de zon het pannendak van de zolder en zorgt zo voor de perfecte biotoop voor het verfijnen van de balsamico. 

Maurizio liet ons de vrucht van 12 jaar zorgvuldigheid en geduld proeven… Uiteraard hebben we een voorraad van het heerlijke elixir ingeslagen voor thuis en voor de goede vrienden.

Azienda Agricola Agrituristica Bosco del Fracasso, Via Bosca del Fracasso 20 – 42019 Scandiano – Reggio Emilia – Italië. Telefoon +39 0522 856954.

André Cadere, Bonnefantenmuseum, Maastricht

  

Ondertussen moet het zo’n acht jaar geleden zijn dat we het Bonnefantenmuseum bezochten. Niet dat ik zo zelden in Maastricht kom. Maastricht is slechts een boogscheut van Eigenbilzen waar m’n ouders wonen. Toch komen we er te weinig. En zeker in dit mooie landmarkbuilding van de Italiaanse architect Aldo Rossi.

Momenteel loopt er een interessante tentoonstelling van André Cadere, Roemeen (1934 Warschau – 1978 Parijs). Woonde en werkte in Parijs vanaf 1967 en was in de 70er jaren één van de belangrijkste Franse kunstenaars.

Cadere kreeg in de jaren ‘70 bekendheid met zijn ‘Barres de bois rond’, die behalve minimalistische kunstwerken ook instrumenten van artistieke interventie waren. Deze ronde houten staven van diverse afmetingen werden door de kunstenaar met de hand vervaardigd. Ze bestaan uit geschilderde, cilindrische segmenten die volgens een wiskundig principe gerangschikt zijn waarbij één fout de gehele systematische volgorde verstoort… 

Een knipoog van de kunstenaar inderdaad. Het wordt als bezoeker een spelletje om te zien waar de fout nu precies zit. Het werk is heel minimalistisch gepresenteerd in de mooie grote zalen van het museum. Cadere was ook bekend om zijn mobiele aanpak van zijn kunstwerken. Hij had de gewoonte ‘promenades‘ te doen en met een staaf in de hand of op de schouder door Parijs te lopen. Of om zijn kunstwerk in één of ander museum of tentoonstelling binnen te smokkelen. 

Zo ‘bezette’ hij er openbare ruimtes mee om aan te tonen dat hij volledig onafhankelijk was van institutionele kaders om zijn kunst te presenteren… Door de staaf te integreren of, beter gezegd, te infiltreren in de institutionele context werd de aandacht gericht op vragen over uitsluiting en op de definitie macht van de culturele wereld.

  

 

    

André Cadere, zeker de moeite om vòòr 14 september 2008 nog eens naar Maastricht af te zakken.