Hertog Jan, Brugge

 

Normaal gezien gingen we zaterdag gaan eten  in Zeebrugge, maar daar bleek de chef ter elfder uren serieus ziek te zijn, het restaurant gesloten en werden we vriendelijk afgebeld. Zut. Waar dan naar toe, om ons weekendje aan zee op te vrolijken? Na wat googlen en met de rode gids ter hand besloten we Hertog Jan te bellen. We konden er nog nèt een tafeltje boeken. Wat een verrassende avond beleefden we daar. Kijk en smul even mee. We startten met enkele hapjes waaronder: Gemarineerde makreel met broodkruim, venkel, anijs, kervel en poeder van tomaat. En een crème van ganzelever, met een granité bolletje van koffie en passievrucht en een krokantje van cola. Van cola! Niet te geloven, maar wel een heel verrassende smaakcombinatie.

   

Voorts 2 verschillende bereidingen van zeebaars. En daarna een gerecht dat ons heel erg aansprak: Gebakken langoustine lasagna-gewijs geplaatst op een gebakken overlangs gesneden grote wortel, begeleid met een wortelpuree (met room en saffraan?), een abrikozen coulis en gedecoreerd met ultrafijn gesneden rauwe wortelschijfjes die, vermoeden we, gemarineerd werden in een zachte azijn of rijstazijn met wat suiker en limoen. Prachtig gepresenteerd en heel smakelijk.

     

Daarna aten we nog St-Jacobsvruchten, carpaccio gesneden in een roomsausje van hoppescheuten met witbier en een krokant van parmesaan. Daarna een wilde paling, gelakt met limoenzeste en een canneloni van ganzelever. Allebei weer ronduit schitterend. Tenslotte nog heerlijke nagerechten en bij de koffie marshmellows, iets met Werthers Echte èn echte smoutebollen, zoals alleen mijn Bomma zaliger ze wist te maken. Een heerlijk adres, vernieuwend en grensverleggend. Chef Gert De Mangeleer gaat zeer creatief te werk. En Joachim Boudens kiest zeer omzichtig en bedacht de begeleidende wijnen. Gastvrij onthaal en correcte bediening. Een absolute topper in wording zou ik zo zeggen. Perfect voor onze rubriek ‘Goei adreske’. Hertog Jan, Torhoutsesteenweg 479, 8200 Sint-Michiels Brugge, 050/673446.

Bon Bon, Salon d’Artisan Cuisinier, Ukkel

Het is nu al meerdere keren, de voorbije 2 jaar, dat ik het absolute genoegen heb gehad om te gaan eten in Bon Bon, in de rue de Carmélites in Ukkel. De Chef Christophe Hardiquest verdiende zijn strepen o.a. in de Sea Grill, de Villa Lorraine in Brussel en in La Crémaillère in New York. En het moet me van het hart, dit is voor mij (en velen die ik ken) momenteel het beste restaurant in Brussel. Als je er toekomt charmeert het restaurant door zijn kleine, cosy en warme interieur, … Er is amper plaats voor een 30tal couverts. Als je de kans hebt, tracht zo te zitten dat je een oog kunt werpen op de toog, alwaar enkele hooggemutste koks de ingrediënten versnijden en de borden assembleren. Eens gezeten komt de tafelmeester je (in het Frans) de filosofie van het huis toelichten. De ‘artisans cuisiniers’, zoals ze zichzelf noemen, hebben als roeping om je een keuken te laten ontdekken, die enkel gebaseerd is op het aanbod van verse marktproducten. Elke dag opnieuw improviseert de chef het menu en herwerkt hij zijn recepten in functie van het marktaanbod. Drie kernideeën zoals hij het zelf beschrijft op de website:

• Sublimer le produit dans sa simplicité
• Protéger et perpétuer l’artisanat
• Mettre en valeur le talent des hommes 

Welke gerechten bleven mij bij?

        

Verse tonijn die opgerold word met foie gras, en dan tot carpaccio ultra dun versneden, zodanig dat de foie gras zowat geaderd in je tonijnplakjes zit. Met enkele croque de pain noir met binnenin cèpes (eekhoorntjesbrood). Ingenieus, ultra vers en heel erg smakelijk vond ik het op 15 januari. 

 

Een filet van roodbaars, perfect gebakken met daarop carpacciodunne schijfjes van zwarte truffel en sint jakobsschelpen en afgewerkt met een schuimpje met lichte truffeltoets. Ronduit verbluffend vond ik het op 16 februari.

 

Verse Sint-Jakobsvruchten op een lichtromig bedje, met primeurbloemkool, versierd met een plukje kervel. (15 januari)  

Dit zijn slechts enkele van de vele heerlijke gerechten die ik er at. Elke keer opnieuw verraste de chef mij door de ingenieuze smakelijkheid van zijn ingrediënten. De chef Hardiquest en zijn jonge equipe bewijzen elke dag opnieuw dat ze hun michelinster meer dan ooit waard zijn. Lees hier ook een mooi geschreven review.  Een adres voor epicuristen dus. Reserveren is noodzakelijk. Rue des Carmélites 93, 1180 Brussel, tel. 02/346615. http://www.bon-bon.be/

I love Nutella

Onze kinderen zijn zot van Nutella. Ze zouden het elke keer op hun brood smeren. Sedert enige tijd hebben we het concept van de ‘chocodag’ ingevoerd. Op de even dagen wordt er choco gesmeerd, op de oneven dagen moeten ze ander beleg op hun boterham kiezen. “Papa, vandaag is het toch chocodag hé?”, is het eerste dat ons jongste tegenwoordig ’s ochtends aan ons bed komt vragen…          

Plastic afval in de oceaan

       Gisteren schrok ik heel erg toen ik las over de drijvende vuilnisbelten van plastic in de stille oceaan. Er drijven daar twee gigantische draaikolken van plastic afval rond die elk minstens zo groot zijn als de oppervlakte van de staat Texas. Hallo? Kan iemand dat spul daar gaan opruimen alstublieft? Even googlen (internet is toch fantastisch), leert dat het probleem reeds een jaar geleden gesignaleerd werd door ene Charles Moore, een Amerikaans zeiler die de vuilnisbelten bijna toevallig ontdekte. Als je even doorleest zie je hoe omvangrijk dit probleem aan ‘t worden is. Greenpeace signaleert het ook reeds van in 2006. Eigenlijk ben ik nog meer geshockeerd als je ziet hoe dit nieuws als een ‘fait divers’ ons dagdagelijks nieuws passeert. De gevolgen op de fauna en flora in de stille oceaan zijn gigantisch en stilletjes aan sluipt het gif onze voedselketen binnen. Binnenkort niet verwonderd zijn als je plastic onderdelen in je ‘tomate crevettes’ ontdekt… Wat kunnen we eraan doen? Greenpeace geeft alvast enkele goeie tips, onder het motto “plastics don’t pollute, people do”:

- Every time you see litter, pick it up and dispose of it properly. – Reduce, Reuse, Recycle – you’ve heard it before, but now you know what happens when you don’t. Be conscious of all that you buy, and be sure to avoid products with excessive packaging, especially in disposable products. – Demand more and better recycling facilities in your area. – Take part in local stream, river and beach cleanups – or organize one yourself. Though these don’t solve the problem, they are very effective at drawing attention to the greater problem offshore. – If you live near the ocean, or a river that drains into it, your storm drains are probably washing garbage right out to sea. Be conscious of this and any other potential sources of marine litter in your area. Demand that these are eliminated. – Be very conscious of your ecological footprint. Encourage change through your decisions and do no accept the current paradigm of use and waste.       

Hoewel, ik denk dat de plastic-industrie en al de fabrikanten die hun koopwaar in dit aantrekkelijke verpakkingsmateriaal verpakken,  ook wel mogen bougeren om een bergingsfirma richting Pacific te financieren, niet? 

Meer links: Sea Shepherd, Ocean Conservancy, UNEP, WWF, NY Times.

Pitt Rivers Museum, Oxford

         We waren dit weekend op bezoek bij goeie vrienden in Ascot, net buiten Londen. We kookten er lekker, o.a., maar daar gaat het hier niet over… Op maandag waren we op stap in Oxford en bezochten we, bijna toevallig, het Pitt Rivers Museum. En soms heb je zo van die momenten, dat je een voet binnen zet en dat je gewoon beseft: “Dit is uniek”. En uniek was het museum ‘indeed’. Augustus Pitt Rivers was een generaal die in  1884 zijn collectie aan de universiteit van Oxford schonk en alzo het museum stichtte, op voorwaarde dat er aan de unief een permanente lecture in antropologie zou gegeven worden… Je vindt er de meest uiteenlopende collectie van etnografische en archeologische objecten, waaronder mandenvlechtwerk, juwelen en ornamenten, spelkaarten, kledij en accessoires, kammen, wapens, munten, muziekinstrumenten, sleutels, “shrunken heads”, totems, … teveel om op te noemen. Kortom de meest uiteenlopende en soms zelfs bizarre voorwerpen uit Azië, Afrika, Amerika … Alles ligt mooi en overzichtelijk tentoongesteld volgens thema. Het museum beklijft door zijn unieke locatie in een gotisch gebouw. Het is een beetje donker en bestoft, zoals echte Britse musea moeten zijn. Unieke locatie overigens voor filmmakers. Zag ik Anthony Hopkins daar rondlopen, of was dat louter verbeelding? Een must voor Oxford-gangers.