La maison blanche aux volets bleus

Dat was de verrassing die mijn vrouw in petto had om mij te begeleiden naar tram 4. Een weekendje met goeie vrienden in een prachtige chambre d’hôtes in Bretagne, net boven de Morbihan. Gerund door een supergastvrij koppel Anouck en Joris, vroegere eigenaars en bezielers van het Antwerpse restaurant “De 14 smaken van de Midi”. Anouck en Joris koken naar hartelust en ontvangen je aan hun lange houten ‘table d’hôtes’ met zicht op de keuken. We volgden er een uniek kookatelier, dat ’s ochtends startte met het inkopen van ons gerief op de oude overdekte vismarkt van Vannes, voorts nog wat groenten inslaan op de markt van de biologische ‘agriculteurs’, en verder nog een ‘galette saucisse’ degusteren aan wat zou kunnen doorgaan voor de plaatselijke Bretoense hotdogkraam. Voorts slurpten we oesters in de oesterput van Yannick, redelijk basic qua setting, maar in een wip met charme aangekleed door geruiten tafeldoekjes met een kreeftensoepje van Anouck als opwarmertje. De oesters waren verrukkelijk vers. ’s Avonds om 18u ‘rendez-vous dans la cuisine’ voor het bereiden van de maaltijd. Het hakken van brandnetel, het ontgraten van de beste sardines uit blik (van ‘La Belle Iloise), het stoempen van bloemkoolpuree, het fileren van tarbot en het openen en gratineren van oesters zijn voor ons geen keukengeheimen meer… Het was een smakelijke ontdekking. Niet in het minst ingegeven door de energieke gastvrijheid van Anouck en Joris en het weerzien met enkele ‘close friends’. Men zegt vaak “De liefde van de man gaat door z’n maag”. In “La Maison Blanche” ging de liefde ook recht naar m’n hart. Met stip genoteerd dus in onze categorie “Goei adreske”.

De helaasheid der dingen, Dimitri Verhulst

Las ook dit bijwijlen hilarische boek over de schrijver die terugkeert naar zijn geboortedorp Reetveerdegem (the name says it all). Over werkloze nonkels en zatte facteurs… Ook de anekdote “Het wonder is geschied, mijn pruim is nat en het regent niet” is te onthouden…

Slagschaduw, David Van Reybrouck

‘k Las deze zomer dit prachtige boek dat zich afspeelt in een (voor de zomer van 2007 erg herkenbaar) regenachtig en neerslachtig Brussel, met een druilerigheid die symbool staat voor de gemoedstoestand van hoofdpersonnage Rik. Diverse locaties in Brussel worden haarscherp in beeld gebracht en een toevallig googlen over dit boek brengt mij tot de blog van de Brakke Hond van Dirk Van Eylen, die de Slagschaduw locaties op Google Maps in kaart bracht.
Voor menig Brussel-liefhebber met “zondag-namiddag-blues” een absolute aanrader.