Verloren tijd vind je nooit meer terug…
Een beklijvende monoloog van David Van Reybrouck, op een meesterlijke wijze gedeclameerd door Bruno Vanden Broecke, onder regie van Raven Ruëll.
Onderhoudend, vermakelijk, ontroerend, en bij momenten bikkelhard. Je voelt je af en toe wel ’s aangesproken, zeker als de missionaris spreekt over de verwende westerling die het steeds maar ‘druk, druk, druk’ heeft. Stil wordt je ervan en deemoedig. Missie wordt nu in de KVS hernomen, nog tot 17 februari.
Een wandelstok was vroeger een object met standing maar is in de loop der jaren verworden tot een redelijk banaal gebruiksvoorwerp. Niets daarvan als het afhangt van het ontwerperscollectief Het Labo. Zij bedachten nieuwe wandelstokken, sommigen heel erg grappig, maar zeker niet bruikbaar, anderen grafisch sterk of net wel heel functioneel…
Mij vielen vooral de “Just Do It” van Peter De Meyer, de “eierstokken” van Linde Hermans en “Together” op van het duo Jan Kuppers & Karen Wuytens. Mooi zijn ook de “handgesneden stokken” van Philippe Allaeys.
Ben nu al vaak in deze galerie geweest en telkens aangenaam verrast door het goeie designwerk dat er in Vlaanderen gemaakt wordt. Let’s Stick Together, nog tot 14 maart 2010 in de Galerie van Design Vlaanderen, Kanselarijstraat 19, 1000 Brussel (bij de Sint-Michielskathedraal).
Wandelde vandaag toevallig door de Koninginnegalerij in Brussel waar m’n aandacht werd getrokken door een levensgrote foto in de etalage van de Sint-Hubertus boekhandel. Ik herkende het werk van Berlinde De Bruyckere van in de zomer in het Palazzo Fortuny op de Biënnale. In de boekhandel boven is er een reeks foto’s te zien, gemaakt door Mirjam Devriendt. Foto’s van recent werk van Berlinde, niet zomaar foto’s maar impressies van haar werk.
Afbeeldingen die “beelden” worden,
zoals Berlinde het zelf zegt. Voorts is er een nieuw mooi beeld te zien, een neerhangende dode arm onder een glazen stolp. De klinknagels met daaronder een stukje rood fluweel doen denken aan de Christusfiguur.
Echt de moeite om ’s binnen te lopen als je in de buurt bent. Nog tot 21 februari 2010, Boekhandel Sint-Hubertus, Koningsgalerij 2, 1000 Brussel. De kerel van de boekhandel vertelde me terloops dat Berlinde vooral werkt met twee belangrijke galerijen, Hauser & Wirth in Zürich en Londen, en Galleria Continua in San Gimignano. Op die sites kan je haar werk ook bekijken.
Kom via om ter saaist terecht op een leuke blogpost van houbi die een visuele voorstelling maakt van hoe Vlamingen, Walen, Brusselaars en Duitstaligen zichzelf en elkaar zien. Echte clichés, maar toch plezant om het zo eens uit te vergroten.
Als ik mijmer over een boek dat ik gelezen heb, moet ik ook vaak terugdenken aan de plek waar ik het las. Onlangs vertelde mijn buurman, dat hij twee tot drie boeken tegelijkertijd leest en op mijn vraag of hij ze dan niet helemaal door elkaar haspelt, vertelde hij me dat hij dit perfect kon doen door het ene boek in de tram, het andere thuis, in bed, enz te lezen.
Kalme Chaos heb ik grotendeels gelezen in Noord-Italië toen we er enkele weken terug een wellness weekend doorbrachten. En in die zin was dit boek een perfecte match voor de state of mind waar ik op dat moment in was of wilde zijn.
Net op het moment dat Pietro Paladini samen met zijn broer twee drenkelingen uit zee redt, slaat thuis het noodlot toe en sterft zijn vrouw aan een aneurysma. Hij blijft alleen achter met zijn dochter van tien. Na de zomervakantie brengt hij zijn dochter naar school en beslist hij de hele dag door te brengen aan de school, wachtend in en rond zijn wagen. Ook de volgende dagen blijft hij er rondhangen en merkt dat zijn aanwezigheid op die plek voor de school hem kalmeert en geruststelt, hoewel er binnenin een vaag gevoel van onrust blijft knagen.
Familieleden en collega’s komen hem achtereenvolgens opzoeken en hij ontdekt dat elkeen zijn beklag, leed, verdriet, frustratie, … bij hem op die stille plek voor de school komt uitstorten.
De gesprekken tussen Pietro en zijn bezoekers worden afgewisseld met de bedenkingen van het hoofdpersonage die zich vlechten tussen de dialogen, alsof een derde personage meespreekt. Een mooie intrigerende stijlvorm waarbij het boek ook in mij de kalme chaos liet heersen, die nog uitvergroot werd door de statige rust van de besneeuwde toppen van de Dolomieten.
Ach, waar men zich vandaag weer druk om maakt…
De toekomst van België, zeker na het debacle in Kopenhagen… 
Absolute rust, dat hadden we onszelf voorgeschreven na die hektische maand september en het drukke maanden erna. We vlogen met een cheap airline richting Noord-Italië, huurden ons een mooie Alfa en een GPS en reden zo snel we konden richting Lana, in Zuid Tirol of Alto Adige zoals de Italianen deze streek noemen. In Vigiljoch hup de telecabine in, en hop eruit op de Monte San Vigilio en daar stond de vriendelijke receptioniste van Vigilius ons al op te wachten.
Vigilius is een fantastisch hotel. Het ligt als een uitgerekte boomerang bovenop een zacht glooiende heuvel omgeven door besneeuwde bossen van lariksdennen. Zowel buiten als binnen wordt er veel hout gebruikt, in een pure, simpele en uiterst sobere stijl. Kamers zijn absoluut comfortabel en superpraktisch. In de gezellige living rond de open haard wordt elke avond rond 6 uur een aperitief geserveerd, een prosecco met lekkere knabbeltjes, parmezaanse kaas, prociutto, salami, olijven, … Er zijn twee restaurants, het moderne Restaurant 1500, waar je ’s ochtends in een zee van licht zo langzaam mogelijk je ontbijt neemt en waar je ’s avonds lekker kunt grasduinen in een dagelijks veranderde kaart van internationale gerechten op basis van ingrediënten uit de streek. De borden worden schitterend gedresseerd en de gerechten in 1500 zijn absoluut verzorgd en erg lekker. Opvallend eigenlijk om zo’n goed restaurant in een design hotel te vinden. Vanuit het restaurant heb je bovendien een prachtig uitzicht op de Dolomieten. De gezellige Stube Ida, beneden in het hotel, biedt je een meer traditionele keuken aan en wat kleinere gerechten, soepjes en dergelijke om tijdens de week wat te variëren.
Het wellness-aanbod was, tenminste voor leken als ons, ook absoluut top. Er is een mooi binnenzwembad, een warm brubbelbad, deels buiten, een sauna en een stoombad. Mevrouw Elisabeth Mair en haar equipe zorgden voor de gepaste ‘treatments’, shiatsu, watsu, full body massages, e.d.m. Alles superprofessioneel, uiterst verzorgd en zen. En het leek wel of alle gasten de rust die het hotel op z’n bezoekers afstraalt in alle discretie wisten te waarderen (en te bewaren).
We maakten ook enkele mooie wandelingen in de besneeuwde heuvels rond het hotel. Mooie winterlandschappen gebaad in absolute rust. (Het skiseizoen was nog net niet begonnen). Dit hotel is echt een baken van rust. De enige stress die je zou kunnen ervaren is op tijd zien te komen voor de wellness-treatment die Mevrouw Mair voor je gereserveerd heeft. Er zijn ergere deadlines om te halen in het leven, niewaar? Vigilius mountain resort, Vigiljoch, 39011 Lana, tel. 0039 0473 556600, info@vigilius.it
Naar jaarlijkse traditie, kopen we de kerstboom op de zondagsmarkt van Jette en trekken de kinderen het rode karretje om beurt…
Ik hoor niet tot het slag van mensen die op een verkalkte manier kijken naar Brussel en naar de positie van de Vlamingen in Brussel. Ik kan mij inbeelden dat heel wat Vlaamse ‘oudstrijders’ in de voorbije decennia hard hebben geijverd voor de positie van het Nederlands in Brussel. En heb daar ook respect voor. Veel respect eigenlijk. Uiteraard moeten de afgesproken regels in onze hoofdstad gebetonneerd blijven. En hoeven ze mijn inziens ook niet te veranderen. Nageleefd enkel. Toch vind ik het Nederlands-Frans debat in Brussel vaak achterhaald. Ik zie en hoor nog veel mensen die vanuit de oude loopgraven denken en in functie daarvan hun visie bepalen. Onlangs nog hoorde ik: “Brussel internationaal uitbouwen? Wacht efkens. Laat ons er maar eerst voor zorgen dat Brussel nationaal wordt uitgebouwd en de regels voor de Vlamingen gerespecteerd worden.” Zo komen we er nooit natuurlijk. Als we eerst van alle Franstaligen (en voor de volledigheid van alle anderstaligen in deze stad) verwachten dat ze het Nederlands leren, dan kunnen we uiteraard nog lang wachten.
Ik hou van Brussel smeltkroes. We zijn in Brussel komen wonen omdat we het in de rand nog vis nog vlees vonden. En ons cultureel leven vooral op Brussel gericht was. We wonen in een straat met veel nieuwe jonge Vlaamse gezinnen en enkele ‘oudstrijders’, naast Franstaligen en ook enkele ‘nieuwe Belgen’.
Ik hou van Brussel als ‘trait-d’union’ tussen Vlaanderen en Wallonië. Maar wil toch vooral vooruitkijken. Naar de toekomst. Een toekomst waar uiteraard ééntalige Vlamingen en wellicht ook ééntalige Franstaligen steeds meer in de minderheid zullen zijn, ten voordele van een bonte smeltkroes van andere culturen. De vraag is, hoe gaan we ons beter organiseren? Beter organiseren om het leven voor al die er wonen (en hier komen wonen) aangenamer, verrijkend en veilig te maken.
In ieder geval, door vooruit te kijken en bruggen te slaan. Niet door achteruit te kijken. Brussel moet een broedplaats zijn. Waar Vlamingen en Franstaligen elkaar ontmoeten en de stad op een gastvrije manier organiseren voor alle Brussel-minnaars, of ze er nu wonen, aankomen pendelen of uit de rand komen afzakken. Maar ook voor het groeiend aantal internationalen, Europeërs, diplomaten, nieuwe Belgen enz… Gastvrijheid ook voor hen. Moeten we ook van hen verwachten dat ze Nederlands of Frans leren? Of willen wij ons venster ook naar hun wereld openzetten?
En kan dat venster dan ook dienen als toegangspoort voor het hinterland? Of gaat men daar opnieuw prikkeldraad rond zetten? Het terrein afbakenen? Morzels grond verdedigen?
Ambitie en kwaliteit voor Brussel en de Brussel-lovers. Dàt zou de leidraad moeten zijn. Niet minder. Niet meer ook eigenlijk, als je het zo bekijkt.
(Geïnspireerd door Jari’s speech, t.g.v. de uitreiking van de erepenning Albert De Cuyper)
Je ziet maar, autoruitjes zorgvuldig dicht houden, that’s the trick!
Recente reacties