Old Greek House, MustafaPasa, Cappadocië

In 1923 werd door het vredesverdrag van Lausanne de vrede tussen Turkije en Griekenland geregeld. Door de conventie werden zowat 1,5 miljoen Grieks Orthodoxe Christenen (o.a. uit Anatolië, en andere streken in Turkije) gedwongen om naar Griekenland te verhuizen en 500.000 Balkan-Turken moesten naar Turkije trekken. Eén van de destijds typisch Griekse dorpen ‘Sinasos’ heet nu MustafaPasa, maar de typisch oude Griekse huizen en Byzantijnse kerk staan er nog steeds.

Mustafa Yedek (onze gids van Les Maisons du Cappadoce), bracht ons naar Old Greek House, een hotel/restaurant dat momenteel door de broers Öztürk gerund wordt. Old Greek House heeft met z’n 250 jaar z’n naam niet gestolen. Boven bezochten we nog enkele authentieke kamers met geschilderde fresco’s uit de 19de eeuw, mooie dressoirmeubels en oude ramen… In het restaurant, beneden in een halfopen patio ontdekten we een echte oase van rust en groen. Mustafa had voor ons een grote tafel onder de druivelaar geregeld en de vrouw des huizes, die achter de kookpotten staat, was vooraf van ons bezoek op de hoogte gebracht.

Er kwamen eenvoudige maar uiterst lekkere meze’s op tafel: een humusachtige puree van oranje linzen met munt, sla van komkommer en tomaat, dolma’s (rijsthapje in bladeren van druivenranken), bruine bonen in tomatensaus, borek (bladerdeegflapje met kaas) èn een overheerlijke gerookte auberginemousse bedekt met yoghurt en daarop lamsgehakt met tomaat, look en platte peterselie – ook wel ‘Sultans Favourite’ genoemd – Als hoofdgerecht versgemaakte kebabballetjes met rijst en frietjes en als afsluiter baklava met Turkse koffie of thee.

Toen we bijna klaar waren, kwam er een grote groep Griekse toeristen binnen. Volgens onze gids hebben veel Grieken nog altijd heimwee naar het Anatoolse verleden. Naar eigen zeggen voelt hij zich meer verwant met hen dan met de Turken uit Ankara…

Als je ooit in Cappadocië komt, stap dan af in het charmante dorpje Mustafapasa en reserveer een lunch beneden in de patio van Old Greek House, info@oldgreekhouse.com, tel.nr. +90 384 353 53 06, Mustafapasa in de buurt van Ürgüp, Turkije.

Werner Van den Mooter, fietsenmaker

Ik lees net een artikel over de fietsenmaker Werner Van den Mooter in de Brussel Deze Week. Wil ik daar ook net 2 maanden geleden een touring/stadsfiets gekocht hebben, tot mijn grote tevredenheid.

Werner bestelde me een mooie zwarte T700 – frame van de Fahrradmanufaktur, gaf me een uitgebreide uitleg over elk fietsonderdeel, zoals de versnelling natuurlijk (Shimano Deodore LX), maar ook de voordelen van hydraulische remmen (Magura HS11), de banden (niet de dun, niet te dik, maar met genoeg grip, voor de Brusselse cobblestones – Marathon Supreme), de pedalen (mooi metaalkleurig assorti met ‘t zwarten frame), de naafdynamo, de specifiek handige koplamp, blijvend brandend acherlichtje, het zadel, de Tubus drager achterop, zilverkleurige spatbordjes, enzovoort, enzoverder.

Hij monteerde zelf de spaken en de wielen en voorts elk specifiek gekozen onderdeel. En eens het frame aangekomen en de wielen gemonteerd, moest ik even langslopen om de juiste stuurpen te kiezen en de zadelhoogte te bepalen.

Op en top professioneel, artisanaal en eerlijk handwerk. Werner draagt het fietsenmaken in z’n hart. Een top adres in Jette voor iedereen die op zoek is naar het betere maatwerk voor stads- touring-, koers- en andere bikes… Met stip genoteerd in mijn rubriek ‘Goei Adreske’. http://www.mooter.be/

In pieces, Fumiyo Ikeda en Tim Etchells

Hoe zeg je op 50 verschillende manieren “Yes”? Fumiyo Ikeda doet het in de dansperformance ‘in pieces’, geregisseerd door Tim Etchells.

Eigenlijk heb ik die voorstelling al 2 weken geleden gezien in de Kaaistudio’s. En ‘k heb er de voorbije dagen nog vaak aan moeten denken, maar geen tijd gehad om m’n impressies neer te pennen.

Fumiyo Ikeda danst al sinds 1983 bij Rosas en heeft als danseres aan de meeste voorstellingen van Rosas deelgenomen. Samen met woordkunstenaar Tim Etchells heeft ze nu een nieuwe solo voorstelling waar ze op zoek gaat naar herinneringen uit haar geheugen. Je ziet heel grappige, ontroerende, poëtische, verbluffende en soms zelfs explosieve fragmenten uit haar kindertijd, studententijd, Rosastijd, … Er gaat veel kracht uit van het repititieve van de voorstelling. Ze somt als het ware de lijstjes van herinneringen op. Een grote madam, die niet alleen prachtig kan dansen, maar tegelijkertijd ook als komische actrice haar vrouwtje kan staan.

In de Kaaistudios zijn de voorstellingen inmiddels afgelopen, maar ze is nog op toer in een reeks van europese steden en ook nog in België later dit jaar. Klik hier voor een naar mijn aanvoelen prachtig geschreven review.

Je suis dada, Design Vlaanderen Galerij

Van 8 tot slechts 30 mei deze veel te korte expositie van Belgische designers, made in flanders. Mooi, surrealistisch, ironisch en zichzelf relativerend werk van o.a. Hugo Meert, met z’n Fuck-T pot (we kochten van hem al een Parfait Composé lampje), Atelier Blink met suggestief behangpapier – verkrijgbaar bij Vlaemsch( ) -, Hilde De Decker met op het eerste gezicht banale badkuipketting als halssnoer, een mooi zilveren wafeltje, en heel intrigerende in groensels vergroeide ringen, Nedda El-Asmar met Lovespoons, Jos Devriendt met een grappig aaplampje (we hebben van hem al enkele mooie lampen in huis), Davy Grosemans met een leuk lamppeertje ‘Son of Eddy’ – verkrijgbaar bij Das Ding – en Sofie Lachaert & Luc D’Hanis met een heel mooie siamese vergroeide stoel ‘Crossed Legs‘ – een heel mooi object vind ik persoonlijk. Verder surrealistische handdoeken van Francine Van der Biest ‘Je pense, donc j’essuie’ – de naam is goed gevonden – en cool zitgerief van Dirk Wynants ‘DoNuts‘ en ‘Yeehaa‘ – verkrijgbaar bij Extremis.

Mooie brochure ook in paspoortvorm ontwikkeld door Barlock.

Drager, De Oude Pastorie, Nieuwenrode

Ik was vanavond heel even op de vernissage van ‘drager (m), …’, een jubeleumtentoonstelling n.a.v. 20 jaar oude pastorie. Onze nonkel Paul Vernimme stelt er ook tentoon. Curator Kris De Plecker gaf 32 op eerste zicht redelijk banale objecten, vormen of dragers aan een 20 tal kunstenaars en vroeg hen die objecten te transformeren tot een kunstwerk. Een kapstok, vier tafelpoten, een art-decotafeltje, drie bestekmandjes, een scheerkast, een glazen asbak, enz…

Veel volk. Heel interessante kunstwerken gezien… We moesten er vroeg vandoor, want de kids werden moe. Ik passeer zeker nog ’s in de loop van de komende dagen, om op m’n gemak te gaan zien. Drager, in het Gemeenschapscentrum De Oude Pastorie, Kerkstraat 24, Nieuwenrode (Kapelle op den Bos). 8 tot 31 mei 2009. Klik hier voor de openingsuren.

Plastic afval in de oceaan #2

Dit onderwerp blijkt één van de meest aangeklikte posts te zijn op m’n blog. Het plastic afval in de oceaan – by the way volgens sommigen gaat het over twee zwalpende vuilnisbelten elk zo groot als de staat Texas – blijft meer en meer mensen intrigeren en irriteren. Ik gooi hier rap een linkske naar een prima site van Toon Eerdekens in deze materie, hierzie. Alstublieft.

Persona, Africa Museum, Tervuren

Afgelopen weekend hebben we een bezoek gebracht aan het Africa Museum van Tervuren. Voor ons is dat, zeker bij mooi weer, altijd een uitgelezen locatie om met vrienden en bijhorende kids af te spreken. Ten eerste is het park rond het museum fantastisch. Kunnen de kinderen er naar hartelust rondlopen. Altijd leuk voor enkele ‘picture-opportunities’. Anderzijds is er altijd wel een leuke tentoonstelling om mee te pikken. Zo was er de net geopende tentoonstelling Persona, rituele maskers en hedendaagse kunst. Persona staat in het Latijn voor theatermasker en kreeg later de betekenis van personnage of rol die iemand speelt. Hiervan werd ook het Franse woord ‘personne’ afgeleid. M.a.w. je bent iemand met je masker, je kan een rol spelen in de gemeenschap dankzij het masker dat je opzet. De tentoonstelling toont 180 maskers, waarvan er een honderdtal afkomstig zijn uit de rijke archieven van het Museum. Ze zijn gerangschikt volgens hun functie of thema. Zo zijn er rituele initiatiemaskers, jachttrofeeën, maskers voor begrafenisrituelen, enz…

Ook enkele leuke hedendaagse kunstwerken vielen me op, zoals de Afrikaanse Magritte. Persona, nog tot 3 januari 2010 in het Museum voor Midden-Africa in Tervuren.

Against the Day, Luc Tuymans in Wiels

Je kon er in de media niet naast kijken, luisteren of lezen: de nieuwe tentoonstelling van Luc Tuymans in Wiels. Eerlijk gezegd had ik nog nooit een werk van Tuymans van dichtbij gezien en bovendien was ik in Wiels nog niet verder geraakt dan de immense hal beneden. En dus ikke curieus… Ik was er op een kalme middag deze week, snel een quichke gegeten bij Kamilou, en dan naar boven naar de grote zalen van de voormalige brouwerij. De werken van Tuymans hangen fantastisch in die grote kale ruimtes vol met licht. Je wordt er als het ware naar toe gezogen. Zijn werken nodigen ook uit om eerst vanaf afstand in je op te nemen, om dan langzaam inzoomend er naar toe te stappen en daarna weer uitzoomend er van weg te stappen. En man man man, kan die gast schilderen. Het thema: “against the day/contrejour/in tegenlicht”. Heel wat werken zijn geïnspireerd op beelden die hij van allerlei schermen, reality tv, computerbeelden, enz… afhaalt en naschildert. Vaak werkt hij dan met tegenlicht, door de lichtbron zelf of de reflectie van het scherm met melkzachte kleuren te schilderen. Het levert verstilde illusoire beelden op die prachtig zijn om lang bij stil te staan. Ga zeker eens langs en vermijd de drukke dagen. De werken komen zoveel beter tot hun recht in een quasi lege zaal. Nog tot 2 augustus in Wiels.

Graz, Bart Moeyaert

Ik zag eerst de fiets en pas daarna het meisje. Ze lag op haar rug met haar armen naast haar hoofd, alsof ze zich onder het vallen had overgegeven, en haar benen lagen als in een tekenfilm, klaar om van haar weg te lopen. In haar nek zat een knik. Haar gezicht keek de kant op van Hürlimann, maar ze had haar ogen dicht. Ze was dood, daarvan was ik overtuigd.

Met deze passage start het verhaal van Herman Eichler wiens eentonige leven een wending neemt als hij uit zijn apotheek stapt voor een avondwandeling en merkt dat er net voor zijn deur een dodelijk ongeval is gebeurd…

Dit boek heb ik heel graag gelezen. Bart Moeyaert hanteert een eenvoudige maar beeldrijke taal. Ik was al gefascineerd toen ik enkele weken geleden Frank Vercruyssen van STAN de eerst alinea zag brengen in Stukken. Een aanrader.

Godverdomse dagen op een godverdomse bol, Dimitri Verhulst

Ben eindelijk door dit boek geworsteld. Ben een fan van Dimitri Verhulst, maar niet van dit boek. De geschiedenis van de mensheid in minder dan tweehonderd pagina’s heeft me niet kunnen bekoren. Daarvoor staat het te vol van gemeenplaatsen. Geef mij maar “Mevrouw Verona daalt de heuvel af” of de “Helaasheid der dingen” …