Dromen over een stad

Ik hoor niet tot het slag van mensen die op een verkalkte manier kijken naar Brussel en naar de positie van de Vlamingen in Brussel. Ik kan mij inbeelden dat heel wat Vlaamse ‘oudstrijders’ in de voorbije decennia hard hebben geijverd voor de positie van het Nederlands in Brussel. En heb daar ook respect voor. Veel respect eigenlijk. Uiteraard moeten de afgesproken regels in onze hoofdstad gebetonneerd blijven. En hoeven ze mijn inziens ook niet te veranderen. Nageleefd enkel. Toch vind ik het Nederlands-Frans debat in Brussel vaak achterhaald. Ik zie en hoor nog veel mensen die vanuit de oude loopgraven denken en in functie daarvan hun visie bepalen. Onlangs nog hoorde ik: “Brussel internationaal uitbouwen? Wacht efkens. Laat ons er maar eerst voor zorgen dat Brussel nationaal wordt uitgebouwd en de regels voor de Vlamingen gerespecteerd worden.” Zo komen we er nooit natuurlijk. Als we eerst van alle Franstaligen (en voor de volledigheid van alle anderstaligen in deze stad) verwachten dat ze het Nederlands leren, dan kunnen we uiteraard nog lang wachten.

Ik hou van Brussel smeltkroes. We zijn in Brussel komen wonen omdat we het in de rand nog vis nog vlees vonden. En ons cultureel leven vooral op Brussel gericht was. We wonen in een straat met veel nieuwe jonge Vlaamse gezinnen en enkele ‘oudstrijders’, naast Franstaligen en ook enkele ‘nieuwe Belgen’.

Ik hou van Brussel als ‘trait-d’union’ tussen Vlaanderen en Wallonië. Maar wil toch vooral vooruitkijken. Naar de toekomst. Een toekomst waar uiteraard ééntalige Vlamingen en wellicht ook ééntalige Franstaligen steeds meer in de minderheid zullen zijn, ten voordele van een bonte smeltkroes van andere culturen. De vraag is, hoe gaan we ons beter organiseren? Beter organiseren om het leven voor al die er wonen (en hier komen wonen) aangenamer, verrijkend en veilig te maken.

In ieder geval, door vooruit te kijken en bruggen te slaan. Niet door achteruit te kijken. Brussel moet een broedplaats zijn. Waar Vlamingen en Franstaligen elkaar ontmoeten en de stad op een gastvrije manier organiseren voor alle Brussel-minnaars, of ze er nu wonen, aankomen pendelen of uit de rand komen afzakken. Maar ook voor het groeiend aantal internationalen, Europeërs, diplomaten, nieuwe Belgen enz… Gastvrijheid ook voor hen. Moeten we ook van hen verwachten dat ze Nederlands of Frans leren? Of willen wij ons venster ook naar hun wereld openzetten?

En kan dat venster dan ook dienen als toegangspoort voor het hinterland? Of gaat men daar opnieuw prikkeldraad rond zetten? Het terrein afbakenen? Morzels grond verdedigen?

Ambitie en kwaliteit voor Brussel en de Brussel-lovers. Dàt zou de leidraad moeten zijn. Niet minder. Niet meer ook eigenlijk, als je het zo bekijkt.

(Geïnspireerd door Jari’s speech, t.g.v. de uitreiking van de erepenning Albert De Cuyper)

Herman did it, or didn’t he? #2

Je ziet maar, autoruitjes zorgvuldig dicht houden, that’s the trick!

nieuwZwart, Ultima Vez, Wim Vandekeybus

Energie, kracht, impact, luide muziek, vallen, opstaan, crashen, neerstorten, botsen, weer opstaan, kruipen en slepen, repetitieve muziek, trance, draaien en krielen en weer botsen, hard en geritsel van bladgoud. Wim Vandekeybus, de dansers van Ultima Vez en de drie muzikanten o.l.v. Mauro Pawlowski overtuigen met nieuwZwart. Tekst van Peter Verhelst. Een goeie impressie hier:

Druk, druk, druk, druk…

Verschrikkelijk druk bezig professioneel, nog een weekend en een dikke week flink doorbijten, en dan hopelijk weer wat tijd om te reflecteren bij een glaske rood… Stay tuned, dear reader.

Mercedes Sosa overleden

Ik werd vrijdagavond al discreet gemaild door Pallina met “un petit email qui n’a rien à voir avec le boulot pour une fois” over het nakend overlijden van deze grote Argentijnse dame. Heb van ‘t weekend en vanavond nog veel naar haar muziek geluisterd. Mijn all time favourites blijven:

Corazon de estudiante

Pueblero de alla ité

¿Sera possible el Sur?

Pallina’s favourite:

Como pajaros en el aire

Spreuk van Frieda

Een mens lijdt het meest door ‘t lijden dat hij vreest en dat nooit komen zal.

Santiago Calatrava, Liege Guillemins

De kranten stonden er vol van. Dit weekend werd het station van Luik Guillemins officieel geopend. We waren in Bilzen vandaag, de gelegenheid om vanochtend de trein op te stappen en te sporen naar dit unieke station van de hand van de Spaanse architect Santiago Calatrava. De Luikenaars mogen terecht fier zijn op hun nieuwe landmark-building. (Nu de Antwerpenaars nog een mooie brug…). Al googelend trouwens nog een leuke blog over Luik tegengekomen.

Ik blog dus ik ben, ik twitter dus…

Ik kreeg deze illustratie van Stijn. Ik moet toegeven er zit wel een grond van waarheid in…

Beelden om stil van te worden, Aron Demetz

Op weg naar ons vakantieverblijf in Italië bleven we dit jaar enkele dagen hangen in Treviso en Venetië en namen we kort de tijd om de biënnale te bezoeken. Er was daar veel te zien, mooie dingen en ook minder evident spul. We passeerden uiteraard in het Belgisch paviljoen en in vele andere in de Giardino. Eén van de leukere was het Deens paviljoen waar ‘A Family’ woonde, of gewoond zou hebben, want als je het als woonhuis ingerichte paviljoen bezocht, bleek er inderdaad één en ander tot een serieuze breuk geleid te hebben. ‘Home is the place you left…’

In het scandinavisch paviljoen ernaast blijkt (wellicht niet zonder enige verwijzing naar de familie ernaast) een zekere Mr. B te wonen, een schrijver, ‘a novelist that is living in a exquisitely crafted modernist house’. Maar er schijnt ook daar iets gebeurd te zijn, waardoor Mr. B. niet verder geraakt dan de eerste bladzijde van zijn autobiografie…

We bezochten ook het unieke ‘Infinitum’ in het Palazzo Fortuny dat door Axel Vervoordt werd gedecoreerd. Zagen mooi werk van Fausto Melotti, Anish Kapoor, Jef Verheyen, waxwerk en afgietsels van Belinde de Bruyckere, en nog zoveel meer…

Maar het werk dat mij het meest frappeerde, waren de cederhouten beelden van Aron Demetz in het Italiaans deel van Arsenale. Aron Demetz woont en werkt in de bossen van Val Gardena. Zijn beelden zijn grofgehakt en lijken op rechtopstaande mummies met de blik op oneindig. De kunstenaar gebruikt hars, dat hij wellicht in de bossen van Val Gardena is gaan verzamelen, en brengt die hars aan op de hoofden, de borsten of op andere lichaamsdelen van zijn beelden. Alsof een tweede huid de wonden moet bedekken, fysieke wonden of wonden van de ziel (?).

Dit werk intrigeerde me mateloos. Heb er minutenlang naar staan kijken. En eens terug achter m’n computer blijkt de kunstenaar relatief jong te zijn (geboren in 1972), en ook een mooie website te hebben, waar je dit en ander werk van hem kunt bekijken. De eerste gallerij-houder die deze kunstenaar naar België haalt, mag mij uitnodigen.

Verfrissende komkommersoep

Eén van onze favoriete gerechten tijdens warme zomerdagen is de koude komkommersoep die we ooit jaren geleden bij een keurige dame van een bed & breakfast in de Loire leerde kennen. En aangezien mijn vrouwtje een bijna fotografisch geheugen heeft voor recepten, toverde ze die vorige week, en op mijn aandringen ook gisteren nog ’s, op tafel.

Men neme 3 à 4 komkommers. Hou er minstens 1 halve apart voor later. Hele handel schillen, pitjes eruit, in grove blokken kappen. 20 minuten koken met één liter water en een klein kippeboullion blokje. Dan de soep mixen en van ‘t vuur afnemen. Dan bieslook hakken en toevoegen en het spul in de koelkast laten afkoelen tot ijskoude temperatuur. Net voor het opdienen roer je er een  halve liter yoghurt door en voeg je versgesneden rauwe blokjes komkommer toe, met opnieuw een stengeltje bieslook ter versiering.

Direct koud opdienen. Liefhebbers kunnen er naar smaak nog wat zeezout aan toevoegen, maar ik heb hem het liefst naturel. Deze soep is bovendien licht verteerbaar in tegenstelling tot gazpacho die vaak uitsluitend van rauwe ingrediënten wordt gemaakt, en oogt ook veel mooier in niet-traditioneel italiaans porcelein.