Verloren tijd vind je nooit meer terug…
Energie, kracht, impact, luide muziek, vallen, opstaan, crashen, neerstorten, botsen, weer opstaan, kruipen en slepen, repetitieve muziek, trance, draaien en krielen en weer botsen, hard en geritsel van bladgoud. Wim Vandekeybus, de dansers van Ultima Vez en de drie muzikanten o.l.v. Mauro Pawlowski overtuigen met nieuwZwart. Tekst van Peter Verhelst. Een goeie impressie hier:
Verschrikkelijk druk bezig professioneel, nog een weekend en een dikke week flink doorbijten, en dan hopelijk weer wat tijd om te reflecteren bij een glaske rood… Stay tuned, dear reader.
Ik werd vrijdagavond al discreet gemaild door Pallina met “un petit email qui n’a rien à voir avec le boulot pour une fois” over het nakend overlijden van deze grote Argentijnse dame. Heb van ‘t weekend en vanavond nog veel naar haar muziek geluisterd. Mijn all time favourites blijven:
Corazon de estudiante
Pueblero de alla ité
¿Sera possible el Sur?
Pallina’s favourite:
Como pajaros en el aire
Een mens lijdt het meest door ‘t lijden dat hij vreest en dat nooit komen zal.
De kranten stonden er vol van. Dit weekend werd het station van Luik Guillemins officieel geopend. We waren in Bilzen vandaag, de gelegenheid om vanochtend de trein op te stappen en te sporen naar dit unieke station van de hand van de Spaanse architect Santiago Calatrava. De Luikenaars mogen terecht fier zijn op hun nieuwe landmark-building. (Nu de Antwerpenaars nog een mooie brug…). Al googelend trouwens nog een leuke blog over Luik tegengekomen.
Ik kreeg deze illustratie van Stijn. Ik moet toegeven er zit wel een grond van waarheid in…
Op weg naar ons vakantieverblijf in Italië bleven we dit jaar enkele dagen hangen in Treviso en Venetië en namen we kort de tijd om de biënnale te bezoeken. Er was daar veel te zien, mooie dingen en ook minder evident spul. We passeerden uiteraard in het Belgisch paviljoen en in vele andere in de Giardino. Eén van de leukere was het Deens paviljoen waar ‘A Family’ woonde, of gewoond zou hebben, want als je het als woonhuis ingerichte paviljoen bezocht, bleek er inderdaad één en ander tot een serieuze breuk geleid te hebben. ‘Home is the place you left…’
In het scandinavisch paviljoen ernaast blijkt (wellicht niet zonder enige verwijzing naar de familie ernaast) een zekere Mr. B te wonen, een schrijver, ‘a novelist that is living in a exquisitely crafted modernist house’. Maar er schijnt ook daar iets gebeurd te zijn, waardoor Mr. B. niet verder geraakt dan de eerste bladzijde van zijn autobiografie…
We bezochten ook het unieke ‘Infinitum’ in het Palazzo Fortuny dat door Axel Vervoordt werd gedecoreerd. Zagen mooi werk van Fausto Melotti, Anish Kapoor, Jef Verheyen, waxwerk en afgietsels van Belinde de Bruyckere, en nog zoveel meer…
Maar het werk dat mij het meest frappeerde, waren de cederhouten beelden van Aron Demetz in het Italiaans deel van Arsenale. Aron Demetz woont en werkt in de bossen van Val Gardena. Zijn beelden zijn grofgehakt en lijken op rechtopstaande mummies met de blik op oneindig. De kunstenaar gebruikt hars, dat hij wellicht in de bossen van Val Gardena is gaan verzamelen, en brengt die hars aan op de hoofden, de borsten of op andere lichaamsdelen van zijn beelden. Alsof een tweede huid de wonden moet bedekken, fysieke wonden of wonden van de ziel (?).
Dit werk intrigeerde me mateloos. Heb er minutenlang naar staan kijken. En eens terug achter m’n computer blijkt de kunstenaar relatief jong te zijn (geboren in 1972), en ook een mooie website te hebben, waar je dit en ander werk van hem kunt bekijken. De eerste gallerij-houder die deze kunstenaar naar België haalt, mag mij uitnodigen.
Eén van onze favoriete gerechten tijdens warme zomerdagen is de koude komkommersoep die we ooit jaren geleden bij een keurige dame van een bed & breakfast in de Loire leerde kennen. En aangezien mijn vrouwtje een bijna fotografisch geheugen heeft voor recepten, toverde ze die vorige week, en op mijn aandringen ook gisteren nog ’s, op tafel.
Men neme 3 à 4 komkommers. Hou er minstens 1 halve apart voor later. Hele handel schillen, pitjes eruit, in grove blokken kappen. 20 minuten koken met één liter water en een klein kippeboullion blokje. Dan de soep mixen en van ‘t vuur afnemen. Dan bieslook hakken en toevoegen en het spul in de koelkast laten afkoelen tot ijskoude temperatuur. Net voor het opdienen roer je er een halve liter yoghurt door en voeg je versgesneden rauwe blokjes komkommer toe, met opnieuw een stengeltje bieslook ter versiering.
Direct koud opdienen. Liefhebbers kunnen er naar smaak nog wat zeezout aan toevoegen, maar ik heb hem het liefst naturel. Deze soep is bovendien licht verteerbaar in tegenstelling tot gazpacho die vaak uitsluitend van rauwe ingrediënten wordt gemaakt, en oogt ook veel mooier in niet-traditioneel italiaans porcelein.
We krijgen een vriendelijk mailtje binnen…
Thank you for staying with us at the Hotel Ibrahim Pasha. We sincerely hope you enjoyed your stay with us and the time you spent in Turkey. We look forward to seeing you in our next visit to Istanbul.
Ik geloof niet dat ik al ooit een persoonlijke (en niet geautomatiseerde) bedankmail gekregen heb van een hotel, nadat ik er uitcheckte en wegging. Een kleine attentie die werkt. Want inderdaad we hadden het er erg naar onze zin.
Ibrahim Pasha is een stijlvol ’boutique hotel’, zoals ze zichzelf noemen. De kamers zijn elegant ingericht, een mooie blend tussen modern en antieke stukken. Parketvloeren, mooi marmer in de badkamers, zachte kleuren aan de muren, witte lakens, een marmeren hoteltrap en tegeltjes met een prachtig patroon in de hal rond de trap (zie foto). Het ontbijt wordt verzorgd in de ruimte beneden, achter opgehangen oude Turkse Kilims, die door hun strepenpatroon zowaar modern uitzien. Ruime keuze van ontbijt. Een gezellige zithoek, een kleine bibliotheek. En bovenop het dak een klein terras met uitzicht op de Bosporus en de Blauwe Moskee. Echt een knus en charmant hotel met smaak.
En wat ons het meest trof was de uiterst vriendelijke jongen aan de receptie, die ons met de grootste toewijding tips bezorgde, ons goeie restaurants selecteerde, wegwijs hielp met een goeie kaart, een goeie kilimwinkel aanbeval (en pingeltips) en ons nu blijkbaar na zoveel weken een vriendelijk bedankmailtje stuurt. Zo hebben wij ons ‘Goei adreskes’ graag.
Hotel Ibrahim Pasha, in de Sultanahmet-wijk, op een boogscheut van de Blauwe Moskee, Terzihane Sokak No:5, Adliye Yani, Sultanahmet, 34122 Istanbul, Tel 90-212-518-0394
Mijn ‘all time favourite boek’ is nog steeds de tweede roman van Foer. Dat maakte mij benieuwd naar zijn eerste roman. Foer schreef dit boek al in 2002, ik had het zelf al een tijdje op m’n boekenplank liggen en begin van deze zomer (op m’n terrasje met zicht op de duivenvallei in Cappadocië) eindelijk de tijd genomen het te lezen en nu in de keuken van ons vakantiehuisje in Toscane, eindelijk de tijd genomen om erover te bloggen. Wie zei er ook weer dat je de tijd niet meer kunt inhalen?
De schrijver reist als hoofdpersonnage naar Oekraïne op zoek naar Augustine, de vrouw die zijn grootvader uit de handen van de nazi’s zou gered hebben. Hij wordt op z’n reis vergezeld van Alex, een jonge tolk, wiens Engels redelijk onbeholpen klinkt en wat vaak tot hilarische passages leidt… Eigenlijk had ik het boek in ‘t Engels moeten lezen, maar de vertaler heeft keurig werk gedaan om de humor erin te houden. Ook de humeurige grootvader van Alex reist mee, als chauffeur van de taxi.
Twee verhaallijnen lopen door elkaar, Jonathan vertelt de geschiedenis van zijn familie, vanaf zijn betbetbetovergrootmoeder die als jong meisje in 1791 uit de rivier de Brod wordt gered… tot en met de verschrikkingen die de Joden destijds van de nazi’s tijdens WOII hebben moeten ondergaan.
Daarnaast schrijft Alex, in zijn grappige ‘Engels’ het verhaal over de ‘donquichotachtige’ zoektocht doorheen het Oekraïnse platteland naar Augustine en lees je passages uit de briefwisseling tussen beiden, waar Alex de teksten van Jonathan wat naar z’n hand tracht te zetten. De verhaallijnen komen op het einde keurig bij elkaar, hetgeen dit boek een uitzonderlijke kracht geeft.
Niet alleen stilistisch maar ook vormelijk is het boek opmerkelijk, als de getuigenis van Alex’ grootvader naar z’n climax loopt verdwijnendeleestekensenzelfsdespaties waardoor het duidelijk wordt dat grootvader het moeilijk heeft met het vertellen over de verschrikkingen van de holocaust. Interessant om zien hoe Jonathan Safran Foer de structuur èn de vorm van zijn schrijven de inhoud laat versterken.
Recente reacties